ققنوس «ایران آینده »

از آینده ی کشوری که چنین افرادی تصمیم گیرنده ی آن شوند ، هراس دارم .

ادامه: پزشکیان برای فردا حرف می‌زند؛ اما فردای ایران را چه کسی تصمیم می‌گیرد؟ اگر در سال‌های آینده نقش مجتبی خامنه‌ای در ساختار سیاسی ایران پررنگ‌تر شود، سؤال اصلی جامعه دیگر فقط این نخواهد بود که: «چه کسی رئیس‌جمهور است؟» بلکه سؤال مهم‌تر این خواهد بود: «مرکز واقعی تصمیم‌گیری کجاست؟» و اینجاست که سه سناریو قابل تصور است. سناریوی اول؛ پزشکیان به‌عنوان مجریِ پاسخگو اختیارهای راهبردی عمدتاً در سطوح بالاتر باقی می‌ماند، اما دولت همچنان مسئول اجرای سیاست‌ها و پاسخگویی به مردم است. خطر این وضعیت، افزایش فاصله میان اختیار واقعی و مسئولیت سیاسی است. --- سناریوی دوم؛ افزایش نقش مستقیم مجتبی خامنه‌ای در این حالت، جامعه بیش از گذشته خواهد پرسید: چه کسی تصمیم‌های مهم را می‌گیرد؟ اگر قدرت تصمیم‌گیری در سطحی بالاتر از دولت متمرکز باشد، طبیعی است که مردم بخواهند مسئولیت نتایج آن تصمیم‌ها نیز شفاف باشد. --- سناریوی سوم؛ بازتعریف رابطه اختیار و مسئولیت به نظر من این مهم‌ترین و سالم‌ترین سناریوست. اگر قرار است رئیس‌جمهور در برابر مردم پاسخگو باشد، باید اختیار متناسب با مسئولیتش را هم داشته باشد. و اگر تصمیم‌های کلان در سطح دیگری گرفته می‌شود، مسئولیت آن تصمیم‌ها نیز باید همان‌جا روشن باشد. یک اصل ساده وجود دارد: قدرت هرجا هست، مسئولیت هم باید همان‌جا باشد. نمی‌شود اختیار را یک‌جا متمرکز کرد و پاسخگویی را جای دیگری گذاشت. شاید گفت‌وگوی اخیر پزشکیان را بتوان از همین زاویه دید. شاید او خواسته باشد پیش از آنکه قضاوت آینده شکل بگیرد، روایت خودش را ثبت کند. نه اینکه بگوید: «من مسئول نیستم.» بلکه بگوید: «مسئولیت من باید متناسب با اختیار واقعی من باشد.» در نهایت، این بحث فقط درباره پزشکیان یا مجتبی خامنه‌ای نیست. بحث درباره آینده حکمرانی در ایران است. مردم حق دارند بدانند: چه کسی تصمیم می‌گیرد؟ چه کسی اختیار دارد؟ و چه کسی باید پاسخگو باشد؟ شاید یکی از مهم‌ترین مطالبات جامعه در سال‌های آینده همین باشد: اختیار و مسئولیت باید کنار هم باشند. نه اختیار یک‌جا باشد و پاسخگویی جای دیگر. فرهاد زرین #ققنوس

پزشکیان برای فردا حرف می‌زند؛ اما فردای ایران را چه کسی تصمیم می‌گیرد؟ اگر گفت‌وگوی اخیر پزشکیان را فقط یک سخنرانی معمولی ببینیم، شاید بخش مهمی از ماجرا را از دست بدهیم. یک احتمال دیگر این است که پزشکیان تلاش کرده باشد جایگاه و مسئولیت خودش را برای آینده روشن کند. در سیاست، گاهی حرفی که یک مقام امروز می‌زند، فقط برای امروز نیست؛ ممکن است برای زمانی باشد که مردم بخواهند درباره عملکرد او قضاوت کنند. اینجا یک مسئله مهم مطرح می‌شود: پزشکیان چقدر اختیار دارد و در برابر چه مقدار از تصمیم‌ها باید پاسخگو باشد؟ اگر اختیارهای راهبردی در سطوح دیگری گرفته شود، اما نتیجه تصمیم‌ها در زندگی مردم مستقیماً به نام دولت نوشته شود، فاصله میان اختیار و مسئولیت ایجاد می‌شود. و این فاصله برای هر رئیس‌جمهوری خطرناک است. چون ممکن است دولت مجبور باشد درباره تصمیمی پاسخ بدهد که تمام اختیار آن را در دست نداشته است. از این زاویه، گفت‌وگوی صریح پزشکیان می‌تواند معنای دیگری هم داشته باشد: شاید او می‌خواهد موضع خودش را برای آینده ثبت کند. یعنی به مردم بگوید: «من درباره شرایط کشور، مشکلات و محدودیت‌ها با شما صریح صحبت کردم. حالا باید روشن باشد چه چیزی در اختیار دولت بوده و چه چیزی نبوده است.» این لزوماً فرار از مسئولیت نیست. ممکن است تلاشی باشد برای اینکه مسئولیت او متناسب با اختیار واقعی‌اش سنجیده شود. اما اینجا یک سؤال مهم‌تر مطرح می‌شود: اگر نقش مجتبی خامنه‌ای در ساختار سیاسی ایران پررنگ‌تر شود، این رابطه میان «قدرت، اختیار و مسئولیت» به کدام سمت خواهد رفت؟ ادامه دارد... فرهاد زرین #ققنوس

پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای؛ آیا یک شکاف در «اختیار و مسئولیت» در حال آشکار شدن است؟ شاید مهم‌ترین مسئله در رابطه میان پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای، این نباشد که کدام‌یک چه گفته‌اند؛ بلکه این باشد که: چه کسی تصمیم می‌گیرد و چه کسی هزینه تصمیم را می‌پردازد؟ یک نمونه بسیار مهم را می‌توان در ماجرای تفاهم ایران و آمریکا دید. در پیامی که در خردادماه از سوی مجتبی خامنه‌ای منتشر شد، گفته شد که او درباره این تفاهم «نظر دیگری» داشته، اما به دلیل تعهد رئیس‌جمهور و اعضای شورای عالی امنیت ملی، اجازه انجام آن را داده است و از آن پس منتظر تحقق شروط اعلام‌شده خواهد بود. از نظر سیاسی، این جمله بسیار قابل توجه است. چون یک پیام روشن در خود دارد: اختیار نهایی در یک سطح است؛ مسئولیت اجرای تصمیم در سطحی دیگر. حالا گفت‌وگوی صریح پزشکیان با مردم را کنار این ماجرا بگذاریم. شاید پزشکیان فقط نمی‌خواست درباره مشکلات کشور توضیح بدهد. شاید می‌خواست برای آینده، موضع خودش را ثبت کند. یعنی به مردم بگوید: «من درباره شرایط کشور، محدودیت‌ها و مشکلات با شما صریح صحبت کردم. حالا اگر فردا تصمیمی گرفته شد یا اتفاقی افتاد، بدانید دولت چه اختیاری داشته و چه اختیاری نداشته است.» اگر این برداشت درست باشد، گفت‌وگوی پزشکیان یک اقدام سیاسی هوشمندانه هم بوده است. چون بدترین موقعیت برای یک رئیس‌جمهور این است که: اختیارش محدود باشد، اما مسئولیتش نامحدود. در چنین شرایطی، دولت تبدیل می‌شود به سپر تمام مشکلات. هر تصمیمی که خوب از آب دربیاید، ممکن است به نام کل ساختار قدرت نوشته شود؛ اما اگر تصمیمی شکست بخورد، اولین کسی که مردم از او توضیح می‌خواهند رئیس‌جمهور است. و این همان جایی است که پزشکیان ممکن است بخواهد مرزها را روشن کند. نه اینکه بگوید «من مسئول نیستم». بلکه بگوید: «من مسئولم؛ اما مسئولیت من باید متناسب با اختیار واقعی من باشد.» این تفاوت بسیار مهمی است. از طرف دیگر، اگر مجتبی خامنه‌ای بخواهد در سال‌های آینده نقش پررنگ‌تری در ساختار سیاسی ایران داشته باشد، مسئله «اختیار و پاسخگویی» بیش از گذشته اهمیت پیدا می‌کند. چون جامعه فقط نمی‌پرسد: چه کسی قدرت دارد؟ جامعه می‌پرسد: چه کسی تصمیم می‌گیرد؟ چه کسی اختیار دارد؟ و چه کسی باید در برابر مردم پاسخگو باشد؟ به نظرم این همان نقطه‌ای است که رابطه پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای را باید از آن زاویه دید. ممکن است در ظاهر، رابطه آنها رابطه رئیس‌جمهور و رهبر باشد؛ اما در سطح سیاسی، مسئله عمیق‌تر است: رئیس‌جمهور چقدر اختیار دارد و در مقابل، چه میزان از مسئولیت تصمیم‌های کلان کشور بر دوش او گذاشته می‌شود؟ اگر این فاصله زیاد شود، دیر یا زود جامعه آن را خواهد دید. و شاید پزشکیان با گفت‌وگوی صریح اخیر، پیش از آنکه قضاوت آینده درباره عملکرد دولت شکل بگیرد، خواسته باشد یک چیز را روشن کند: «من آنچه را در اختیارم بوده انجام داده‌ام؛ اما همه تصمیم‌ها در اختیار من نبوده است.» اگر چنین برداشتی درست باشد، گفت‌وگوی پزشکیان فقط یک سخنرانی برای امروز نیست. ممکن است نوعی ثبت موضع برای فردا باشد. و شاید مهم‌ترین سؤال آینده ایران همین باشد: آیا کسی که بیشترین اختیار را دارد، به همان اندازه هم در برابر مردم پاسخگو خواهد بود؟ این سؤال، از هر اختلاف سیاسی میان افراد مهم‌تر است. فرهاد زرین #ققنوس

مورس ریپورت، رسانه آمریکایی: آمریکا با لایروبی مخفیانه، یک مسیر استفاده نشده را در سمت عمانی تنگه هرمز ایجاد کرد که کاملا خارج از دید نیروهای ایران است 🔸آمریکا با انجام یک عملیات لایروبی مخفیانه، یک مسیر کشتیرانی در سمت عمانی تنگه هرمز باز کرده. این مسیر تاکنون مورد استفاده قرار نگرفته بود. این مسیر ۴۸۸ متر عرض و ۲۸ متر عمق طبیعی دارد. 🔸به دلیل وجود جزیره جزیرة مسندم عمان و انحنای زمین، کشتی‌های این مسیر کاملاً خارج از خط دید نیروهای ایران قرار دارند.

شاید پزشکیان می‌خواست میانِ اختیارِ محدود و مسئولیتِ گسترده گرفتار نشود یک برداشت دیگر از گفت‌وگوی اخیر پزشکیان وجود دارد که به نظرم قابل تأمل است. شاید این گفت‌وگوی صریح با مردم فقط برای توضیح شرایط کشور نبود؛ شاید پزشکیان می‌خواست موضع خودش را برای آینده ثبت کند. چرا؟ چون در ساختار سیاسی ایران، رئیس‌جمهور در برابر مردم مسئول و پاسخگوست، اما همه تصمیم‌های مهم کشور الزاماً در دولت گرفته نمی‌شود. در چنین شرایطی، رئیس‌جمهور ممکن است در موقعیتی قرار بگیرد که: اختیار کامل یک تصمیم را نداشته باشد، اما مسئولیت کامل پیامدهای آن متوجه او شود. به همین دلیل، ممکن است پزشکیان تلاش کرده باشد پیشاپیش برای مردم توضیح دهد که: چه شرایطی بر کشور حاکم است، چه تصمیم‌هایی در اختیار دولت است، و چه تصمیم‌هایی خارج از حوزه اختیار مستقیم اوست. اگر این برداشت درست باشد، گفت‌وگوی صریح پزشکیان یک وجه سیاسی مهم هم دارد: او می‌خواهد مرز میان اختیار و مسئولیت را برای افکار عمومی روشن کند. یعنی اگر فردا شرایط بدتر شد، همه مشکلات صرفاً به حساب دولت او نوشته نشود؛ و اگر شرایط بهتر شد، روشن باشد که چه نهادها و چه تصمیم‌هایی در شکل‌گیری آن نقش داشته‌اند. این لزوماً به معنای فرار از مسئولیت نیست. اتفاقاً می‌تواند تلاشی باشد برای اینکه رئیس‌جمهور نگوید: «من هیچ مسئولیتی ندارم.» بلکه بگوید: «مسئولیت من به اندازه اختیارات من است؛ نه بیشتر.» و این شاید مهم‌ترین نکته در سخنان اخیر پزشکیان باشد. چون در نهایت، مسئله فقط این نیست که چه کسی رئیس‌جمهور است. مسئله این است: چه کسی اختیار دارد؟ چه کسی تصمیم می‌گیرد؟ و چه کسی باید پاسخگوی نتیجه آن تصمیم باشد؟ اگر این سه مورد از هم جدا شوند، اعتماد عمومی هم آسیب می‌بیند. شاید پزشکیان با این گفت‌وگو تلاش کرده باشد پیش از آنکه قضاوت آینده شکل بگیرد، روایت و جایگاه خودش را در برابر مردم و تاریخ روشن کند. فرهاد زرین #ققنوس

پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای؛ مسئله فقط قدرت نیست، مسئله «اختیار و مسئولیت» است اگر بخواهیم رابطه قدرت میان پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای را تحلیل کنیم، نباید فقط بپرسیم: چه کسی قدرتمندتر است؟ سؤال مهم‌تر این است: 📌چه کسی در هر موضوع، اختیار تصمیم نهایی را دارد و چه کسی در برابر نتیجه آن تصمیم پاسخگوست؟ رئیس‌جمهور در ایران اختیارات مهم اجرایی دارد، اما همه تصمیم‌های راهبردی کشور الزاماً در دولت گرفته نمی‌شوند. در حوزه‌هایی مانند سیاست‌های کلی، نیروهای مسلح و برخی مسائل امنیتی و خارجی، نهاد رهبری و مجموعه‌های وابسته به آن نقش بسیار مهمی دارند. اینجا یک تناقض مهم شکل می‌گیرد: 📌ممکن است مسئول اجرای یک تصمیم، همان کسی نباشد که تصمیم اصلی را گرفته است. مردم اما معمولاً نتیجه را می‌بینند، نه مسیر تصمیم‌گیری را. وقتی اقتصاد تحت فشار است، وقتی سیاست خارجی هزینه ایجاد می‌کند یا وقتی تصمیمی در زندگی روزمره مردم اثر می‌گذارد، اولین جایی که مردم به آن نگاه می‌کنند دولت و رئیس‌جمهور است. بنابراین پزشکیان می‌تواند تبدیل به چهره پاسخگوی تمام مشکلات شود؛ حتی در مواردی که اختیار کامل تصمیم‌گیری را نداشته است. از طرف دیگر، اگر مجتبی خامنه‌ای در ساختار سیاسی آینده ایران نقش پررنگ‌تری پیدا کند، مسئله مهم‌تر می‌شود: 📌قدرت او تا کجا خواهد بود و مسئولیت او در برابر مردم تا کجا؟ این پرسش را نباید شخصی یا احساسی مطرح کرد. بحث بر سر یک اصل ساده حکمرانی است: 📌هرکس اختیار بیشتری دارد، باید مسئولیت بیشتری هم بپذیرد. قدرت بدون پاسخگویی، اعتماد عمومی را فرسوده می‌کند. از این زاویه، تفاوت میان پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای فقط تفاوت میان «سخنرانی» و «بیانیه» نیست؛ بلکه می‌تواند نشانه‌ای از تفاوت میان چهره اجراییِ پاسخگو و مرکز قدرتِ تصمیم‌ساز باشد. البته باید صریح باشیم: این یک تحلیل بر اساس ساختار رسمی قدرت و نحوه موضع‌گیری‌هاست، نه ادعای اطلاع از تصمیم‌های پشت پرده. اما یک سؤال همچنان باقی می‌ماند؛ سؤالی که شاید برای آینده ایران بسیار تعیین‌کننده باشد: 📌اگر مردم قرار است هزینه یک تصمیم را بپردازند، آیا نباید بدانند چه کسی واقعاً آن تصمیم را گرفته است؟ به نظر من، مسئله اصلی ایران فقط «چه کسی حکومت می‌کند؟» نیست. مسئله مهم‌تر این است: 📌چه کسی اختیار دارد، چه کسی تصمیم می‌گیرد و چه کسی در برابر مردم پاسخگوست؟ شفاف شدن همین سه سؤال، شاید یکی از مهم‌ترین گام‌ها برای بازسازی اعتماد عمومی باشد. #ققنوس

پزشکیان و مجتبی خامنه‌ای؛ دو شیوه متفاوت برای حرف‌زدن با مردم در سخنان اخیر پزشکیان، یک تفاوت مهم با بیانیه مجتبی خامنه‌ای به چشم می‌آید؛ تفاوتی که شاید از خودِ محتوای سخنان مهم‌تر باشد: نوع ارتباط با مردم. پزشکیان بیشتر تلاش می‌کند با مردم حرف بزند؛ درباره مشکلات، فشارهای اقتصادی، محدودیت‌ها و تصمیم‌های سخت توضیح بدهد و بخشی از واقعیت‌های کشور را همان‌طور که هست بیان کند. اما بیانیه، ذاتاً شکل دیگری از ارتباط است؛ بیشتر شبیه اعلام موضع از بالا به پایین است: این موضع ماست، این چارچوب تصمیم‌گیری است و این چیزی است که باید بدانید. به همین دلیل ممکن است حرف پزشکیان برای بخشی از جامعه صادقانه‌تر به نظر برسد؛ نه لزوماً به این معنا که هر حرف او درست است، بلکه چون وقتی یک رئیس‌جمهور مستقیم درباره مشکلات صحبت می‌کند، خودش را بیشتر در معرض قضاوت مردم قرار می‌دهد. اما اینجا یک سؤال مهم مطرح می‌شود: مسئولیت واقعی با چه کسی است؟ اگر تصمیمی درست باشد، چه کسی باید پاسخگوی آن باشد؟ اگر تصمیمی اشتباه باشد، چه کسی باید توضیح بدهد؟ و اگر مردم هزینه یک تصمیم را می‌پردازند، آیا همان کسی که تصمیم گرفته نیز باید در برابر مردم پاسخگو باشد؟ به نظر من، این مهم‌ترین مسئله امروز است. صداقت در حرف ارزشمند است، اما کافی نیست. اعتماد زمانی شکل می‌گیرد که میان حرف، اختیار و مسئولیت تناسب وجود داشته باشد. اگر کسی اختیار تصمیم‌گیری دارد، باید مسئولیت آن را هم بپذیرد. و اگر اختیار ندارد، نمی‌توان از او انتظار داشت پاسخگوی تمام نتایج باشد. در نهایت، جامعه فقط نمی‌خواهد «موضع رسمی» را بشنود؛ مردم می‌خواهند بدانند: چه کسی تصمیم می‌گیرد؟ چه کسی اختیار دارد؟ چه کسی مسئول است؟ و چه کسی باید در برابر مردم پاسخگو باشد؟ شاید تفاوت اصلی میان سخنان پزشکیان و بیانیه‌های رسمی دقیقاً در همین نقطه قابل فهم باشد. امروز بیش از هر چیز، جامعه به شفافیتِ قدرت و مسئولیت نیاز دارد؛ نه فقط شفافیت در سخن. #ققنوس

گیریم که محسن نامجو برگشته باشد ایران باید به این امیدوار باشیم که اپوزیسیون از خارج به داخل صادراتی دارد.. #خیال_خام #اپوزیسیون_بی_عرضه

من تکه نانم را امروز می‌خواهم، نه در بهشت! #دلال #برنارد_مالامود

گاو ما رو ندیدین؟! چرا دیدم… دور میدون اصلی شهر با دلار ۲۰۰ تومنی پرچم فلسطین تکون میداد.

اعتراض نیروهای سرکوبگر نظامی به حقوق و معیشتشون: + وقتی تو ۱۸ و ۱۹ دی‌ مردم بی‌گناه رو به رگبار میبستین باید فکر اینجاشم میکردین، واقعا به چه قیمتی این همه آدم کُشتین؟!

۱۱۴ سال از این پیش بینی گذشت...!

‏یعنی میشه به جایی برسیم که یه بار ملتو به جای صف بنزین و دبه آب و کپسول گاز و گوشت یخ زده برزیلی با شماره ملی و دلار سهمیه ای و لگنای ایران خودرو و …. تو صف آیفون ۱۸ و پی اس فایو و ماشین روز و اینا ببینیم، یه تنه شان انسانیتو به کثافت کشیدید!

🔻لکنت، عصبانیت، لرزش دستها ، استیصال،ترس .. زبان بدن پزشکیان امشب به وضوح نشون داد که چقدر اوضاع کشور خیطه

‍ پزشکیان:

این‌هایی که میگن تحریم هیچ اثری نداره، آخه نمی‌دونم به این‌ها چی بگم. عقل هم خوب چیزیه. فقط همین رو می‌تونم بگم.

لینک پیوستن 👇👇 https://t.me/yccqwr2 #کانال_ققنوس

به گزارش بی‌بی‌سی، دولت ترامپ قصد دارد همزمان با خروج نیروهایش از عراق، کمک‌های مالی به پیشمرگه‌های کرد در اقلیم کردستان عراق را هم قطع کند. پیشمرگه‌ها در اوج جنگ با داعش، تا ۴۰۰ میلیون دلار از آمریکا کمک مالی دریافت می‌کردند. این رقم سال گذشته میلادی به ۱۱۸ میلیون دلار رسید و برای امسال ۶۱ میلیون دلار پیش‌بینی شد. ظاهراً حمایت‌های چند دهه‌ای آمریکا از نیروهای کرد که بخشی از راهبرد یانکی‌ها برای نفوذ و اثرگذاری در خاورمیانه و همزمان اهرم فشاری بر چهار کشور ایران، سوریه، ترکیه و عراق بود، در حال پایان یافتن است.

📌 مرضیه وحید دستجردی، متخصص زنان و دبیر ستاد ملی جمعیت گفت: «ایران در بحث فرزندآوری، رتبه یکی مانده به آخر جدول در دنیا است!» 🔹️آمار خانم دکتر دستجردی در کنار آمار زادوولد بسیار بالای اتباع افغانستان در ایران، زنگ خطر ملی برای تغییر بافت جمعیت و فرهنگ ایران است.

بچه ها راستش آخوند میره ولی تروماهاش هیچوقت از ما نمیره