ققنوس «ایران آینده »

شرط‌های ایران برای بازکردن تنگه هرمز از زبان ذوالقدر دبير شورای عالی امنیت ملی. پیشتر نیز مقامات گفته بودند توافق با عمان برای باز شدن تنگه هرمز کافی نخواهد بود.

میزنفت :آذربایجان، قزاقستان، روسیه و ترکمنستان از دریای خزر نفت و گاز تولید می‌کنند، اما سهم ایران تقریباً صفر است. چرا خزر هنوز برای ایران به یک منطقه تولید نفت تبدیل نشده است؟ 🔻پ ن: ایران با ۲۷ تریلیون دلار ثروت پنجمین کشور ثروتمند دنیاست اما بدلیل فساد و عدم مدیریت توان بهره برداری از آن را مثل شوروی تحت اداره کمونیستها را ندارد

چرا مردم ایران از تندروها متنفرند: ‏کتمان کرونا ‏مخالف اینترنت آزاد ‏مخالف ارتباط با دنیا ‏ضد زن بودن، طرفدار اعمال زور علیه زنان ‏تحریم رو نعمت میدونن ‏طرفدار جنگ به سبک غزه ای شدن ‏انحصار طلبی و خواهان حذف بقیه ‏امت سازی و بی وطنی، با شعار مرگ بر وطن ‏خودشون رو مالک مملکت میدونن 🔻این را هم اضافه کنید که تندروها از صدر تا ذیل شان سر در آخور روسیه و اسرايیل دارند

حداقل از سن و سالت خجالت بکش مردک دیوانه

هم اکنون آمادگی نیروی سپاه جلوی نیروی زمینی ارتش آمریکا ❤️

مانوک خدابخشیان : - مصدق مردم را با موج ضد انگلیسی به خیابان آورد - خمینی با موج ضد آمریکایی - این انقلاب میتوان با موج ضد روسی پیروز شود . چون ایران مستعمره روسیه است و رهبران جمهوری اسلامی همه مزدور پوتین هستند.

‏ببیند چطور یه ملت رو گذاشتن سر کار پسرای خرازی صاحب صرافی نوبیتکس هستن. اینایی که حرف از مقاومت و استکبارستیزی میزنن همه بلااستثنا ازجیب ملت بیچاره ایران مولتی میلیاردر شدن _Mojtaba_

پس از استعفای محمد باقر ذو القدر، محسن رضایی به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی منصوب شد. 🔻پ ن: گفته می شود چند ماهی بود که ذوالقدر از طرف دفتر مجتبی خامنه ای جهت استعفا تحت فشار بود اما مسعود پزشکیان زیر بار این تحمیل نرفته بود .

منتظر اعلام خبر مرگ رهبر سوم ، امام زمان دوم باشید .

🖊 کودتای خیالی در تهران! ✍️ جعفر بخشی بی نیاز در حالی که وعده‌های وحدت ملی و حفظ ثبات همچون شعارهای توخالی و فرسوده در روزنامه‌ها و تریبون‌ها تکرار می‌شود‌ ؛ واقعیتِ میدانی حکایت از چیزی کاملاً متضاد دارد. یک جنگ تمام‌ عیار میان اجزای قدرت که در آن رجل سیاسی بیش از آنکه نگران سرنوشت کشور باشند در پی تسخیر بقایای قدرت و تعیین تکلیفِ یکدیگرند. آخرین صحنه از این نمایش مضحک اظهارات محمد باقر خرازی ست. مردی که به جای تدبیر و بهره مندی از درایتِ عاقلانه زبان به تهدید علیه بقای دولت گشوده و در فکر فتح تهران است. ادعای خرازی مبنی بر اینکه دولت پزشکیان سال چهارم را نخواهد دید و دعوت به حمله ۲۵۰ هزار نفری به تهران برای سرنگونی نظام چیزی فراتر از یک تحلیل سیاسی ساده است. این یک دستورالعمل آشکار برای فروپاشی و نوعی کودتای خیابانیِ پوششی ست. ‌وقتی چهره‌ای که مورد تأیید جریان‌های خاص کشور است و حمایت رجانیوز و رسایی را پشت سر خود دارد از تهاجم به مرکز قدرت سخن می‌گوید مشخص می‌شود که ما با یک جبهه‌ی منسجم روبرو نیستیم بلکه با مجموعه‌ای از گروه‌های پراکنده روبروییم که در سایه‌ی ترس از حذف شدن به دنبال سقوطِ اجباری هستند تا شاید در میانه‌ی ویرانه‌ها تکه‌ای از قدرت را به خود اختصاص دهند. این سخنان نشان می‌دهد که وحدت که مدام از آن دم می‌زنند ؛ تنها یک کلاهک تبلیغاتی برای پوشاندنِ شکاف‌های عمیق در قدرت است. در واقع آن‌ها نه به دنبال حفظ ثبات بلکه به دنبال تغییر بازیگران در یک صحنه‌ی پر آشوب هستند. اما برای درک بهتر وضعیت روانی و فکری این جریان نباید از جزئیات مضحک و غریب آن‌ها غافل شد. وقتی صحبت از سیاست می‌شود ؛ اما ذهنیت‌ها در لایه‌هایی از امور غیرمرتبط مثل خرید باشگاه منچستر و تغییر نام آن به خیبر سیر می‌کند ؛ مشخص می‌شود که با چه نوع روان‌شناسیِ قدرت مواجه هستیم. این نوع دنیای موازی که در آن سیاست با آرزوهای شخصی و بازی‌های کودکانه گره خورده نشان‌ دهنده‌ی یک بحران هویت است. این‌ها مردانی هستند که در کشاکشِ جنگِ قدرت ؛ از واقعیت‌های تلخ اجتماعی و چالش‌ های ساختاری دور شده‌اند و در جزایرِ خیالی خود به دنبال لکنت‌های قدرت می‌گردند. واقعیت این است که در لایه‌های بالای قدرت وحدت وجود ندارد. آنچه می‌بینیم یک جنگِ قدرتِ بی‌ رحمانه است. رجل‌های سیاسی که روزهای پیش از این از همکاری و وفاق سخن می‌گفتند امروز با زبان تهدید و دعوت به آشوب ؛ به جان یکدیگر افتاده‌اند. آن‌ها می‌دانند که اگر دولت فعلی مستقر شود فضا برای بازی‌های قدیمی آن‌ها بسته خواهد شد. بنابراین این تهدیدها نه از سرِ قدرت بلکه از سرِ ناامیدی و فرسودگی ست. آن‌ها می‌خواهند با ایجاد آشوب قواعد بازی را تغییر دهند، چون می‌دانند در قواعدِ فعلی جایی برای بقای رویاهایِ مضحک و فرادست‌ خواهانه آن‌ها باقی نخواهد ماند. شعار وحدت تنها موریانه‌ای ست که دارد ستون‌های این ادعای دروغین را آرام آرام می‌جود و از بین می برد.

‍ حسين راغفر: ♦️مشكل ايران اقتصاد است واگر مسئولين نتوانند اين مشكل را حل بكنند جمهورى اسلامى سقوط خواهد كرد ...! ♦️او از غارت ثروت ايران توسط تراستی  ها می گوید. لینک پیوستن 👇👇 https://t.me/yccqwr2 #کانال_ققنوس

سفر همزمان! ✍احمد زیدآبادی سفر همزمان سران کشورهای ترکیه و پاکستان به عربستان که گفته می‌شود امضای پیمان دفاعی مشترک در دستور کار آنان قرار دارد، پیامی آشکار با خود دارد. امنیت عربستان به "خط‌قرمز" دو همسایهٔ غربی و شرقی ایران تبدیل شده است، دو همسایه‌ای که یکی عضو پیمان ناتو و دیگری دارای ارتشی مجهز به تسلیحات اتمی است. اسلام‌آباد و آنکارا می‌کوشند تا منازعهٔ جاری بین ایران و آمریکا از طریق مذاکره و تفاهم حل شود، اما اگر نشود، آنها نمی‌خواهند امنیت عربستان به هیچ‌وجه بخشی از این منازعه باشد. به عبارتِ کمی روشن‌تر، در صورت به خاطر افتادن ثبات و امنیت عربستان، دو کشور پاکستان و ترکیه آمادهٔ مداخله می‌شوند!

«کس نخارد پشت من»؛ وقتی مردم جای حکومت را می‌گیرند امروز بسیاری از مردم به این نتیجه رسیده‌اند که تنها تکیه‌گاهشان خودشان هستند؛ همان ضرب‌المثل قدیمی که می‌گوید: «کس نخارد پشت من، جز ناخن انگشت من.» مردم چاره‌ای جز تکیه بر خودشان ندارند؛ سهمشان از سال‌ها وعده، فقط گرانی، بیکاری، فشار معیشتی و مطالبات بی‌پاسخ بوده است. چگونه برای جنگ، موشک، نیروهای نیابتی و نمایش‌های پرهزینه همیشه بودجه وجود دارد، اما برای ساخت یا تعمیر چند کیلومتر جاده، منابع کافی پیدا نمی‌شود؟ نمونه‌اش همین دیروز در گرمسار بود. پس از گزارش‌های مکرر درباره وضعیت نامناسب جاده بنکوه به کبوتردره و بی‌نتیجه ماندن پیگیری‌ها، جمعی از مردم منطقه با کمترین امکانات، بیل و کلنگ به دست گرفتند و خودشان عملیات زیرسازی مسیر را آغاز کردند. نه پیمانکاری در کار بود، نه ماشین‌آلات سنگین؛ فقط مردمی که تصمیم گرفتند منتظر نمانند. در این حرکت، عشایر، الیکایی‌ها، کُردها، گیلک‌ها و دیگر اهالی منطقه، دوشادوش هم ایستادند تا کاری را انجام دهند که انتظار می‌رفت متولیان آن انجام دهند.

مگر تا یکماه قبل جنگ طلبان اسراییلی و آمریکایی و منافق و مزدور نبودند؟!!

علم‌الهدی: افرادی که می‌گویند جنگ را تمام کنید، بی‌عقل، مریض و منافق هستند. ✍ یغما فشخامی، خبرنگار: آرزوی صلح شده جرم!

پیمان دفاعی مکه! ✍️صابر گل عنبری سفر رهبران پاکستان و ترکیه به عربستان و امضای پیمان نظامی مشترک فراتر از یک رویداد دیپلماتیک گذرا، حلقه‌ای از پازل بزرگ‌تر دگرگونی‌های امنیتی در خاورمیانه است. چه بسا میزبان این نشست بخواهد از این طریق در بحبوحه تنش‌های منطقه پایه‌های اولیه شکل گیری یک «ناتوی اسلامی» را بنیان نهد.   در دیداری سه جانبه یک پیمان دفاعی مشترک به امضا رسیده که در یک نامگذاری قابل تامل، "پیمان مکه" نام گرفته است. ریاست جمهوری ترکیه اعلام کرده است که بنا به این پیمان هر گونه حمله مسلحانه به هر کدام از سه کشور، حمله به همه آنها تلقی خواهد شد. اگرچه نگاه‌های تقلیل‌گرایانه، این تحرکات را صرفاً واکنشی انفعالی و ناشی از هراس ریاض می‌دانند، اما واقعیت کنونی بسیار پیچیده‌تر از آن به نظر می‌رسد. اگرچه سایه گسترش جنگ، منطقه را تا حدودی به سمت نوعی «واقع‌گرایی دیپلماتیک» و حل و فصل جنگ از طریق مذاکره و دیپلماسی کشانده تا از خروج اوضاع از کنترل جلوگیری شود، اما این میل به تنش‌زدایی، نافی شکل گیری نگرانی‌های عمیق از گسترش موقعیت و نفوذ منطقه‌ای ایران پس از جنگ پس از شکسته شدن خیلی از تابوها و خطوط قرمز نیست. در واقع، پیشران عزیمت رهبران آنکارا و اسلام‌آباد به ریاض، نه صرفا تعارفات دیپلماتیک یا بهره‌مندی از منابع مالی عربستان، بلکه اشتراک در دغدغه‌های امنیتی جدیدی است که از تبعات جنگ منطقه‌ای اخیر است. این چرخش در حالی رخ می‌دهد که در سه سال اخیر و به‌ویژه پس از جنگ‌های غزه، سوریه و لبنان، تا حدودی یکه‌تازی‌های اسرائیل به محور مشترک نگرانی‌های امنیتی منطقه و حتی ریاض و همسایگان جنوبی به استثنای امارات تبدیل شده بود و همین خود دغدغه و نگرانی مشترک ایران و این کشورها بود. اما اکنون هر چند نگرانی از یکه‌تازی‌های اسرائیل همچنان پابرجاست، ولی در کنار آن هم نگرانی از ایران رفته رفته عمیق‌تر از گذشته شده و می‌شود. در این زمینه هم می‌توان به اظهارات تند چند وقت پیش وزیر خارجه ترکیه در تشبیه رفتار ایران به اسرائیل در منطقه اشاره کرد! همچنین قسمی تغییر رویکرد عمان که روابط تاریخی با تهران دارد، گواهی بر این مدعاست؛ تغییری که نباید آن را خروجیِ صرفِ فشارهای واشنگتن دانست، بلکه بازتابی از ادراک جدید مسقط نسبت به تحولات محیط پیرامونی است. در کل می‌توان گفت که تلاش عربستان برای ایجاد این «هم‌افزایی دفاعی» در مقابل ایران، سه هدف و دلالت راهبردی را با خود به همراه دارد: ۱. بازدارندگی جمعی: ریاض معتقد است تنش‌های منطقه‌ای به این زودی فروکش نخواهد کرد و ممکن است به سطوح خطرناکی از درگیری کشیده شود. از این رو، عربستان می‌کوشد با ایجاد یک چتر دفاعی مشترک، هزینه واکنش‌های تهران را بالا ببرد و در صورت بروز رویارویی‌های گسترده، زیرساخت‌های حیاتی خود را از گزند حملات مصون نگه دارد. ۲. نظم امنیتیِ درون‌منطقه‌ای: گویا عربستان به این نتیجه رسیده است که جمهوری اسلامی ایران از خطر سقوط در جنگ عبور کرده و در عین حال هم راهبرد «بازدارندگی» و «مهار» آمریکا در قبال آن کاراییِ خود را از دست داده است. بنابراین ضمن نومیدی از تکیه صرف بر اتحاد امنیتی با واشنگتن، در پی معماریِ نظم امنیتی «درون ‌منطقه‌ای» است تا نفوذ و جایگاه ایران را در پساجنگ مهار کند. ۳. مدیریت پرونده یمن: ظاهرا عربستان در صرافت شروع یک مواجهه چندمنظوره با انصار الله در یمن است و همین منظور هم می‌تواند یکی دیگر از انگیزه‌های یک پیمان منطقه‌ای سریع و قدرتمند باشد تا بتواند از این طریق پس از کلید زدن این مواجهه، واکنش‌های احتمالی تهران را مهار کرده و موازنه قدرت را در میدان یمن به نفع خود تغییر دهد. مخلص کلام این که همسایگان جنوبی ایران در نتیجه جنگ اخیر، بیش از گذشته به تنوع‌بخشی به شراکت‌های امنیتی به ویژه با قدرت‌های منطقه روی آورده‌اند. در این میان، پیمان ابراهیم (عادی‌سازی با اسرائیل) نه تنها دیگر اولویت نیست، بلکه به حاشیه رانده شده است؛ چرا که نزدیکی به اسرائیل، از یک سو، تشکیل شراکت دفاعی با قدرت‌های اسلامی (ترکیه و پاکستان) را عملا بسیار دشوار و سخت می‌کند و از دیگر سو با تضعیف وجهه عربستان در دنیای عرب و اسلام عملا میدان را به نفع روایت تهران خالی می‌کند. در کل، به نظر می‌رسد که منطقه در مسیر یک پوست‌اندازی امنیتی بزرگ است؛ ائتلاف‌ها در حال تغییرند و بلوک‌بندی‌های نوینی در راه است.