§tar

قسم به سرد قلب تو پوشش خون رخت تو خون به قلب رخته شد آرام دل کنده شد بسوزان دل سرد را که سوخت آن غم من را که سوخت کلبه ی تاریک که سوخت برگ بلند را زخم مردم من را, بپرس فاحشگان بوسه ی شان زخم عمیقیست بی نام و نشان بستر بی خوابی ما پهن بگردان بر رخ بی چهرگی ام تیغ بچرخان فرشته ها رو شونم منو میکشونن به ته جهنم فکر میکنن دیوونم غرق در تیغ و تیزی تیغ از جنس فکر به ته قلب من قلب منو پس بده افکار و ذهن انسان ، تیز ترین تیغ جهان تیغ بر رسم زمان ، فکرش کشت مرا ‌خون بریز ز قلبم، همچون رود روان من و تیغ در جنگیم ، گوی و تیغ ، من میدان تشنه ی رگ میگردد ، خون فاسد من نعشه ی نفرت و خشم ، ذهن جاهل من بنگر درونم ، لعنت بر ظاهر من تک درخت هرج و مرج ، میوه ی ساکت من ساکت و بی بخار است ،شیطان زمان برید سر سبزت را، سرخ است چو زبان تیغ در این سوی غرور ، ز خود می‌ترسد صاحبش کیست چرا ، دستش می‌لرزد ؟ نه سرخ است و نه سبز چرا میترسد؟ چرا کند شده ، مگر میفهمد؟

باطل شد راستی ،تا زمان مرگ چون خودت خواستی، شنیدی دروغ محض دروغ باطل کرد ، عمق فاجعه رو دروغگو رو بکش ، انکارش نکن ببین چهره مردمو به ما خیره شدن نقابامونو بکن صورتمون داره سخن حرف از دیوار و موش به سمت مغز و گوش یه تیر بزن تو مغزم من رو بکش خونم بنوش حقیقت! من پیگیر این راستی ام من صحنه ی بی بازی ام حقیقت! خودت را به ما نشان بده اگر دیر کنی میریم رو به تاریکی.