بیسکوییت دارچینی؛
Kanalga Telegram’da o‘tish
میانِ عطرِ بیسکوییت دارچینی و هزاران فکرِ بی‌قرار🍪🤎 http://t.me/HidenChat_Bot?start=8057717793
Ko'proq ko'rsatishEron184 211Toif belgilanmagan
492
Obunachilar
-324 soatlar
-177 kun
+9130 kun
Postlar arxiv
Repost from نامه های ویولت🧣🍂
این پیام+پیامی که ریپلای کردم رو فور کنید به چنل هاتون تا بیام و چنل‌هاتون رو چک کنم و برای یکی از پست‌هاتون به صورت رندوم در حد یکی دو پاراگراف نامه بنویسم💌⭐️🕯️
Repost from نامه های ویولت🧣🍂
+4
-پینترستی ترین پک های دیت بوک رو مشاهده میکنید😭🎀
برای داشتنشون میتونی بهم پیام بدی و با جواب دادن به ۷ تا سوال، من کتابی که متناسب با علاقه هات باشن رو واست تهیه می‌کنم و به زیباترین شکل ممکن بسته بندی میشن و میان به همون آدرسی که تو میخوای همین شکلی هم یه عالمه هدیه توی دل خودشون جا دادن🥹💕
برای ثبت سفارششون بهم پیام بده👇🏻
@Violetnameh
در این دنیا از سه آهنگ می‌ترسم :
* صدای کودکی از بی مادری
* صدای عاشقی از جدایی
* و صدای مجرمی از بی‌گناهی
- کوروش کبیر
اگر بتوانید نیم ساعت با یک شخص در سکوت بنشینید و در عین حال کاملا راحت باشید، شما و آن شخص می‌توانید دوست باشید؛ اگر نتوانید، هرگز دوست نخواهید بود و نیازی به تلاش کردن نیست.
📚قصرآبی
مشکل من با نقد این است:
هرگاه شعری با جوهری سیاهرنگ نوشتم، گفتند که آن را از چشمان سیاه تو رونویسی کرده‌ام.
- نزارقبانی
بوی کتاب رو باید عطر کنن بفروشن:)
تا بتونیم همیشه اون حسِ فوق‌العاده رو داشته باشیم
بوی کتاب رو باید عطر کنن بفروشن:)
تا بتونیم همیشه اون حسِ فوق‌العاده رو داشته باشیم🕯
بوی کتاب رو باید عطر کنن بفروشن:)
تا بتونیم همیشه اون حسِ فوق‌العاده رو داشته باشیم🫠
باد که می‌وزد، درخت خم می‌شود و
برمی‌گردد سرِ جایش.
تو گرفتارِ چه طوفانی شدی که
به خودت هم برنگشتی؟
«آغوشی که جا ماند»
من از شکستن می‌ترسیدم، تو از نزدیک شدن. اما عشق، گاهی یعنی دو آدم که هیچ شبیه هم نیستند و با این حال، دلشان فقط کنار هم آرام می‌شود.
من دخترِ بادکنکیِ این قصه‌ام؛ سبک، پر از رؤیا وتو اما شبیه کاکتوسی بودی که در بیابان قد کشیده؛ من به آغوشت تکیه کردم، بی‌آنکه از تفاوت‌هایمان بترسم.
اگر قرار باشد از تو بگویم، فقط می‌گویم آغوشی بودی که تمام ترس‌هایم را فراموش می‌کردم.
حالا اما، از میان تمام راه‌هایی که می‌شناختم، فقط راهِ دلتنگی برایم مانده است. تو رفتی و من هنوز میان خاطره‌ی دست‌هایت زندگی می‌کنم. می‌گویند زمان همه‌چیز را عوض می‌کند، اما زمان فقط یادم داد، چطور با نبودنت بیدار شوم، نه اینکه کمتر دوستت داشته باشم.
شاید قسمت من این باشد که از دور دوستت داشته باشم، بی‌آنکه صدایم را بشنوی یا دلت برای من بلرزد. من هنوز همان دخترِ بادکنکی‌ام؛ فقط یاد گرفته‌ام بادها همیشه آدم را به مقصد نمی‌رسانند.
بعضی وقت‌ها، فقط او را از کسی که دوستش دارد دور می‌کنند و اگر روزی از من بپرسند عشق چه شکلی بود؟ می‌گویم:«کسی که هنوز هم از دور دوستش دارم، بی‌آنکه دیگر سهمی از آغوشش داشته باشم.»
- کوثر
