نــآز

خیلی قشنگن پیشنهاد میکنم‌ گوش بدید.

داریم ذره ذره به هوای خُنک،هودی،بوت،شیرکاکائو داغ وسط خیابون،بارون،زمینای نَم زده،برگایِ زرد پاییزی نزدیک میشیم.

بیچاره آدمیزاد برای یه ذره زندگی صدبار باید بمیره.

میگن سرنوشته‌؟قسمت اینه؟ مگه قرارنبود سرنوشت آدما به دست خودشون ساخته بشه؟مگه قرار نبود آینده به دست خودِ آدما ساخته بشه؟مگه قرار نبود ما رقم بزنیم سرنوشت رو؟ عجب سرنوشت عجیب و غریبی پس. عجب روزگارِ غیر قابل پیش بینی.

ادمیزاد چیه که داره زندگیشو میکنه روزاشو میگذرونه میخنده حرف میزنه یهو غم صدسال روزگار رو سرش آوار میشه و به تلخ ترین چیز ممکن تبدیل میشه. این زندگی چیه؟ نمیدونم‌.

قضیه اینکه بعضی چیزا نشدنیه خیلی حقیقت داره اینکه که میگن با تلاش میشه با هدف میشه اگر واقعی باشه میخواد‌ اگه یکی واقعا بخواد میشه نه.بعضی چیزا نه با تلاش نه با خواستن نه با واقعی بودن نه با گریه نه با زاری نه با به هر دَری ‌زدن حتی با به زمین آوردن آسمون هم نمیشه. نمیشه که نمیشه.

در مقابل X یک پیرِ زن 60 ساله ام.