Echtesia"

خنده و مرگ

این که مجبورم بدون تو بمانم ساده نیست من فراموشت نخواهم کرد، اما چاره چیست؟ گرچه روزی سختی دوریت آسان می‌شود کوهم اما کوه هم، ناگاه ویران می‌شود چه بی هوا غمت مرا کشانده کنج انزوا چرا هجوم غصه‌ها رها نمی‌کند مرا نه کهنه می‌شود غمت، نه می‌رود خیال تو بیا که خسته‌ام از این رسیدن محال تو این که مجبورم بدون تو بمانم ساده نیست من فراموشت نخواهم کرد، اما چاره چیست؟ گرچه روزی سختی دوریت آسان می‌شود کوهم اما کوه هم، ناگاه ویران می‌شود تو نباشی و بمانم من درمانده که چه؟ روز و شب سر بکنم با غم ناخوانده که چه؟ گیرم اصلا به دلم کل جهان را بدهند تو نباشی بتپد این دل وامانده که چه؟ این که مجبورم بدون تو بمانم ساده نیست من فراموشت نخواهم کرد، اما چاره چیست؟ گرچه روزی سختی دوریت آسان می‌شود کوهم اما کوه هم، ناگاه ویران می‌شود

كل داستان همين بود؛ ديگر هيچکس برايم «او» نمى شود، حتى خودش…

00:00

من به بند بند تو اسیرم، تو زِ من بی‌خبری؛ افرین! معرفت این است که ز من می‌گذری:)

مربی تو چی دیدی تو من که من ندیدم خودممم🎀🎀🎀☺️☺️

و فقط موند مقداری خون ریخته شده تو این خاک.

ایجانن😭😂💘

بانو همیشه برای او مینویسه این بار برا من نوشته 🎀😂✨

مرسی بانوووو😭✨💋

تولد ملکه مبارک باشههه💘😭💋

تو که تنها امید انقلابی های تاریخی تو که صد یاغی دلداده در کوه و کمر داری! تو که سربازهای عاشقت در جنگ ها مُردند ولی در لشکرت سربازهایی بیشتر داری تو که در انتظار فتح یک آینده ی خوبی بگو از حال من در روزهای بد خبر داری؟ خبر داری که ماهی- قرمزِ غمگین مان دق کرد؟ خبر داری که سرما زد، درخت سیب مان افتاد؟ خبر داری تنم مثل اجاق مرده ای یخ کرد تمام بوسه هایم، بی تو سُرخورد از دهان افتاد؟ خبر داری که بعد از رفتنت پرواز یادم رفت دلم گنجشک ترسویی شد و از آشیان افتاد؟ نگاهم کن! منم! تنها درخت “باغ بی برگی” که با لطف تبرها دوستانِ مُرده ای دارم منم سرباز پیر “پادشاه فصل ها پاییز” که در جنگ زمستان، “گوش سرما بُرده” ای دارم! صدایت می کنم با “پوستینی کهنه بر دوشم” دل اندوهناکی، “سنگِ تیپاخورده”ای دارم! نمی خواهم ببینم زخم های سرزمینم را دلم خون است زیر چکمه های روس و عثمانی زمستان می رسد با لشکری از برف، از طوفان کجا مخفی شوم در این جهان رو به ویرانی؟ کجای سینه ام پنهان کنم عشق بزرگت را که قلب کوچکی دارند شاعرهای آبانی! برای من بگو خواب کسی را باز می بینی؟ کسی آیا کنارت هست در رویای بعد از من؟ بگو آیا برای کشف یک لبخند می میرند؟ چگونه دوستت دارند آدم های بعد از من؟ چگونه گریه ی دیروز را از یاد خواهی برد؟ به آغوش که عادت می کنی فردای بعد از من؟ کلاغ فربه از شاخ هزارم یادمان انداخت که بالای درختان جای گنجشکان لاغر نیست کف پاهایمان در ردّپای ترکه ها گم بود بدون مشق فهمیدیم یک با یک برابر نیست ازین تکرار در تکرار در تکرار غمگینم اگرچه زندگی خوب است، اما مرگ بهتر نیست؟!

برام سواله یه عده چجوری میتونن نسبت ب مرگ چند نفر بی تفاوت باشن تو یه انسانی ،چرا باید وقتی چند نفر میمیرن خوشحال باشی میگی اونا ضد تو بودن اقا باشه اونا بدترین ادم روی زمین هم باشن ولی تو حرومزاده نباید خوشحال باشی نباید بی تفاوت باشی نباید اصلا برات مهم نباشه نباید اون همه خون که ریخت برات مهم نباشه نباید نباید نباید...

راستش ما دیگه نمیتونیم راحت توی خیابونا راه بریم. بقیه رو نمیدونم ولی من؟ نه. هر بار یجای شهر میریم اون میگه اون شب اینجا خیلی شلوغ بود، من میگم آره، اون یکی خیابونم بسته بودن. هربار میگم اینجارو یادته؟ اون پسره که جلوی ماشین مامورا وایساد اینجا بود. مامان اون پسره که دستشو جلوی خواهرش رو به روی مامورا گرفته بود اینجا بود. هر خیابون بوی خون میده، بوی جیغ میده، بوی شعار میده. الان از هر محله یکی عزا داره. یک عضو یه خانواده نیست. الان فقط راه میریم و مرور خاطرات میکنیم. چون در اصل روحمون تو اون دو شب گیر کرده.

شک میکنی به خویش و به باور نمیرسی! ای زندگی!چرا تو به آخر نمیرسی؟ این روزهای بد، دوبرابر که میدوی میبینی آخرش ،دوبرابر نمیرسی! هرقدر بال و پر بزنی، سمت اوج ها گنجشک من !به پای کبوتر نمیرسی آه،ای نهال کوچکم، این رسم زندگیست قد میکشی! ولی به صنوبر نمیرسی آهوی عمر،رفت و تو پایت شکسته است! بیهوده است، جان برادر! نمیرسی از درد زندگی که کفایت کشیده ایم ای مرگ نازنین، تو چرا سر نمیرسی ؟