هیچ؛

_

_

10:10

واقعا نمیدونم چرا انسان بودن رو انتخاب کردم وقتی میتونستم یه فنجون چایی باشم.

آدما یهویی از زندگیت نمیرن، کم‌کم ردشون کمرنگ میشه.

و در نهایت کسی قلبت را میشکند که به او گفته بودی از شکسته شدن،خسته شده‌ای.

گاهی تنها راه درست شدن یه چیزی همون تموم شدنشه.

_

3:33

آخر شبا من میمونم با یه عالمه "دلتنگی" و "چرا" تو ذهنم که برای هیچ کدومشون هیچ جوابی ندارم.

به هر حال آدمیزاده دیگه گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه.دراز میکشه خیره میشه به سقف و هی فکر میکنه فکر میکنه و فکر میکنه..

دلیل بیشتر بد اخلاقیام،از عصبی بودنم نیست،از دلتنگیه.

اندوه من از نبودنت نیست؛ از این است که هنوز بخشی از وجودم تو را دوست دارد، و بخش دیگری هر روز تلاش می‌کند این دوست داشتن را از یاد ببرد.

آدما هرچقد تنهایی رو دوس داشته باشن،بعضی وقتا عمیقا نیاز دارن یکی باشه.

نمی‌دانم چه خواهد شد و راستش رابخواهی دیگر برایم اهمیتی ندارد؛من برای تمام احتمالاتِ زندگی خسته‌ام..

از بچگی بهم گفتن بزرگ میشی یادت میره از همون بچگی از یاد من نرفت.

3:33

_

کلی منتظرت بودم ولی نیومدی..