𝒑𝒍𝒂𝒚 𝒍𝒊𝒔𝒕
Kanalga Telegram’da o‘tish
اگه کم حرف شدم، منو با موزیکام بشنو.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
771
Obunachilar
+3124 soatlar
+417 kun
+6830 kun
Postlar arxiv
772
صدای بارون که از پشت پنجره می‌کوبه تنها چیزیه که توی این اتاقِ تاریک و ساکت شنیده میشه انگار دنیا دیگه وجود نداره فقط منم و این سکوت چند وقتی هست که خواب به چشمام نیومد شب‌ها فقط با فکر و خیال می‌گذرونم و صبح‌ها با یه خستگیِ بی‌انتها حتی ظاهرم هم انگار با این حالِ بدِ من هماهنگ شده ریش و موهام بلند شده و انگار زمان برام ایستاده. حتی لبم هم از شدتِ این همه فکر و خیال تبخال زده و با هر بار که می‌خوام چیزی بگم یا بنویسم تیر می‌کشه
دستم هم اون‌قدر درد می‌کنه که نمی‌تونم زیاد بنویسم اما تنها راهی که می‌فهمم چطوری می‌تونم یه ذره آروم بشم همین قلم تو دست گرفتنه.
خیلی عجیبه… وقتی اوضاع روال بود همه دور و ورم بودن اما حالا که یه ذره مسخره شده سرم رو بالا آوردم تا صحبت کنم میبینم کسی نیست وقتی هم بین آدم‌ها هستم اون حسِ پوچی و تنهاییِ عمیق ول‌کن نیست یه جور تنهاییِ تلخ که حتی توی شلوغ‌ترین جمع‌ها هم باهات می‌مونه.شاید دلیلش همینه من وقتی حالم خوب نیست، به جای حرف زدن، مهرِ سکوت رو می‌زنم به لبم. ترجیح می‌دم توی خودم بمیرم تا اینکه چیزی بگم و جالب اینجاست که اگه یه وقت از کسی فاصله گرفتم یا کنار رفتم بدون شک هزارتا دلیل داشتم اما ته تهش، سرِ کوچک‌ترین چیز همه‌چیز رو تموم کردم. انگار اون‌همه دلیلِ بزرگ رو تحمل کردم، اما یه زخمِ کوچیک باعث شد دیگه نتونم ادامه بدم
الان فقط منم و این اتاقو صدای بارون و یه قلم که سنگینه…
772
یه جوریه ک مثلا تو حال خرابی هر شخصی چه دوست چه رفیق چه آشنا و چه غریبه حضور دارم و نهایت تلاشمم میکنم
