‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ 𐔌⋆˖ ࣪ ࣪𝘮𝘪ꪕ 𝘮𝘪ꪕ

۹ بهمن ماه ۱۴۰۴

وقتی بعد ۶ ماه وارد محیطی شدم که پارسال توش درس میخوندم اون تپش قلبی که یهو اومد سراغم، یخ زدن دستام، اون استرس مسخره ای که یقمو گرفت بهم فهموندن چقدر تمام اون اتفاقا روم تاثیر گذاشته. هیچوقت دوست ندارم برگردم عقب، با وجود اینکه اون موقع خوشحال تر بودم و آدمی که دوسش داشتم کنارم بود اما واقعا نمیخوام هیچوقت اون روزا تکرار شن بچه هایی که تو این شرایط سخت داشتن درس میخوندن و خستگی از تمام وجودشون میبارید رو دیدم واقعا دلم براشون سوخت و از ته ته ته قلبم آرزو کردم که همشون به چیزی که لایقش هستن برسن چون فقط همینه که بخش کوچیکی از اون خستگی رو از تنشون در میاره اینکه با یاسمن و نازنین نشستیم و سه تایی درباره این ۶ ماهی که همو ندیده بودیم صحبت کردیم تازه فهمیدم که چقدر بزرگ شدیم تو همین چند ماه چقدر دغدغه هامون فرق کرده و چقدر هممون جایی هستیم که باید باشیم فاطمه ای که بیشتر از هرچیزی خانوم پرستار بودن بهش میاد یاسمنی که بالاخره داره از خانواده جدا میشه و میره دنبال رویاهاش و خانوم دکتر شدنش نازنینی که موفقیت رو تو رفتن از اینجا میبینه و میخواد آرزوهاشو دور از اینجا زندگی کنه هلینا و مانیایی که قوی موندن و سفت و سخت تلاششونو ادامه میدن و ریحانه ای که فهمید آدمی نیست که بتونه پزشکی بخونه پس رفت دنبال آرزوی بچگیاش متوجه شدم که زندگی همیشه اینطوریه که اتفاقای کوچیک کوچیک رو‌ رقم میزنه و تورو میذاره دقیقا همونجایی که باید باشی مثلا اگه تو خرداد و تیر اون اتفاقای بد تو زندگی من نمیفتاد من هیچوقت نمیفهمیدم که آرزوی واقعیم چیه نمیفهمیدم جام کجاست و قسمت ترسناک ماجرا اینه که هیچوقت با موجود نرمالویی به نام دنیا آشنا نمیشدم هیچوقت مامان مژگان برام درحالی که شالالالا میخونه شیرکاکائو درست نمیکرد هیچوقت از زیباییای تهمینه جون فیض نمیبردم هیچوقت نمیفهمیدم ساغر چقدر موجود دلسوز و مهربونیه و چقدر میتونم دوسش داشته باشم و هیچوقت از ناز نازی کردن موهام و بوس بوسیای عبیری درحالی که دوتایی یه پتو پیچیدیم دورمون و مچاله شدیم رو‌تخت بهره مند نمیشدم پس زنده باد همه بدبختیایی که تو ماه های آخر کنکوری بودنم سرم اومد چون همونا باعث شدن اینجایی باشم که هستم

Friends?no thanks.

۱۴۰۴/۱۰/۱۴

🫐