زثولیت

امیدوارم درنهایت این زندگی، به زیستن‌اش بی‌ارزه.

این سؤال و چرایی این مسئله، دال بر شکایت من از زیستن این زندگی نیست. صرفاً من تا همین الان زندگیم، حکمت این قضیه برام روشن نشده. چرا های زیادی بوده که از سرم گذشتن و صلاحیتشون برام نمایان شده، منتها این مدل از جبر‌، هنگامی که بر مدار تناقضه، کمی عجیب میگذره. انگار یک راه راست رو از بیراهه میره و مقصد مشخص نیست.

حالا نکته اینجاست که من به این مورد واقفم که خلا های زندگی، من رو طوری بار اوردن که بتونم با کوچک‌ترین چیزها، احساس سرخوشی بکنم. و الان سوال من از زندگیم اینکه، من با توجه به همچین وضعیتی و عالم بودن نسبت به جوانب زندگیم، چرا گاهاً باید نه روز داشته باشم و روزگار؟

یک نکته‌ای امروز که راجع به روزگارم متوجه شدم اینکه، بنده به معنای واقعی کلمه، میتونم انسانی باشم که به راحتی زندگی کنم. یعنی بلدم چطور زندگی کنم و زندگی پرباری داشته باشم؛ میدونم چه چیزهایی به من احساس زنده بودن میده و چه چیزهایی من رو برای ادامهٔ زندگی امیدوار میکنه. این درصورتی هستش که من هنگامی که خودم رو به افراد فرومایهٔ اطرافم تعمیم می‌دم، به وضوح می‌بینم که اون‌ها تا چه حد با زندگی بیگانه‌ان. پس من حق دارم که نسبت به این درک از زندگیم، مفتخر باشم.

مرا هیچ قبرستانی گردن نمی‌گیرد، دیگر حتی نمی‌شود مرد. #زث.

گردن من، بیشتر از تو استحقاق دار را داشت.

قضاوتم کردند و گفتند که از سر بی‌پناهی به تو پناه آورده‌ام.‌ توهم که آن‌چنان پناهی برای من نیستی، آخر جفا از این بالاتر؟ #زث.

خخ اینو

سلام زثی خواستم بگم توام بخواب اتفاق باحالا برا زندگی ما نیست ما فقط بگا میریم

بخواب خبری نیست.

کلنجار.

کاش جمله‌ام اندازهٔ این یکی ویو بگیره. آخه خوشوم میاد.

(این جمله‌ام رو خیلی دوست دارم، نشنوم به زید‌هاتون گفتید) هشتگ هم نداره عوضش اسمم زیرش هست.

تنها مقیم دنیای خالی از سکنه‌ام.

(این جمله‌ام رو خیلی دوست‌دارم، نشنوم به زیدهاتون بگید)

تنها مقیم دنیای خالی از سکنه‌ام.