تراوشات ذهنی والراون

فیلم ۵ شنبه‌ی این هفته با رای شما انتخاب شد! از دوستانی که رای دادن انتظار دارم که شرکت کننا 👀

۱۰۰ دفعه راجع به سخت‌ترین امتحان داروسازیم گفته بودم الان برگه‌هاشو پیدا کردم :))) اون موقع کل لیست ۳ صفحه‌ای رو حفظ بودم و باید میرفتم تو گلخونه دانشگاه از برگ و گل گیاها تشخیص میدادم کدوم یکی از این لیست بودن. هنوزم که هنوز تومون مونده و حتی گیم میزنیم اتوماتیک انجام میده مغزم😂

خلاصه‌ی فیلما:

• Black Swan (2010) یک بالرین کمال‌گرا برای نقش اصلی «دریاچه قو» تحت فشار شدید قرار می‌گیرد و کم‌کم مرز بین واقعیت، رقابت و توهم برایش محو می‌شود. یک درام روان‌شناختی تاریک درباره وسواس، کمال‌گرایی و فروپاشی ذهنی. • Rosemary’s Baby (1968) زن جوانی که به‌تازگی باردار شده، به همسایه‌ها و اتفاقات عجیب اطرافش مشکوک می‌شود و حس می‌کند توطئه‌ای در جریان است. ترس فیلم بیشتر آرام، خزنده و روان‌شناختی است تا پر از جامپ‌اسکر. • The Intouchables (2011) مرد ثروتمند و معلولی، جوانی پرانرژی و کاملاً متفاوت از خودش را به‌عنوان مراقب استخدام می‌کند و بینشان دوستی عمیقی شکل می‌گیرد. کمدی‌درامی گرم و حال‌خوب‌کن درباره دوستی، تفاوت طبقاتی و دوباره لذت بردن از زندگی. • Manchester by the Sea (2016) مردی منزوی بعد از مرگ برادرش مجبور می‌شود به شهر زادگاهش برگردد و مسئولیت برادرزاده نوجوانش را به عهده بگیرد. درامی بسیار تلخ و انسانی درباره سوگ، احساس گناه و زخم‌هایی که شاید کاملاً درمان نشوند. • Whiplash (2014) درامر جوان و جاه‌طلبی وارد کلاس استاد موسیقی بسیار سخت‌گیر و آزارگری می‌شود که او را تا مرز فروپاشی هل می‌دهد. فیلمی پرتنش درباره جاه‌طلبی، استعداد و این سؤال که آیا رسیدن به عظمت ارزش چنین بهایی را دارد. • Backrooms معمولاً به فضای ترسناک اینترنتی «Backrooms» اشاره دارد: فردی ناگهان وارد مجموعه‌ای بی‌انتها از اتاق‌ها و راهروهای زرد و خالی می‌شود. ترس اصلی از حس گم‌شدن، تنهایی و موجودات ناشناخته‌ای است که شاید در این فضای بی‌پایان حضور داشته باشند. • Come and See (1985) نوجوانی بلاروسی در جریان اشغال شوروی توسط نازی‌ها به نیروهای مقاومت می‌پیوندد و از نزدیک با وحشت جنگ روبه‌رو می‌شود. یک فیلم ضدجنگ بسیار سنگین و تکان‌دهنده که بیشتر از نبرد، نابودی روانی و انسانی جنگ را نشان می‌دهد.

دوستان رای‌گیری فیلم این هفته رو گذاشتم تو گروه که ببینم کیا رای میدن

تموم شد؟

خداروشکر نبوغم داره جهانی میشه 🫶🏻

فیلم این هفته رو انتخاب کنید 👇🏻 لطفا اگه فیلمی انتخاب میکنید خودتون هم تو جلسه حضور داشته باشید

کسی هست که بخواد بیاد؟

یادآوری امشب ساعت ۸

بعد ۱۰ قرن ایفون تاشو اومد 😒 یکم دیره

جالبه که ایرانیا رو هیچی اندازه خوانندگی یه نفر تعصب ندارن یعنی هرچی باشی بازم میگن بدی و تورو چه به خوانندگی نمیدونم چرا اینقدر تعصب رو خوانندگی هست و خیلییییی سخت قبول میکنن یه خواننده جدید رو

مطمئنم اگه نینتندو داشته باشم قراره عاشق بازیاش بشم چون قشنگ سبک خودمن ولی از اون طرف اصلاااااا منطقی نیست داشتنش مخصوصا اینکه کلی خرجای دیگه دارم و بازی هم کم نیست تو کنسولای خودمون

باید یه میتینگ جدا میذاشتم واسه Dawnwalker هر سری دلم میخواد یه چی بگم با کسی که بازی کرده

یکی از ایده‌آلام ـ نه لزوماً انتظارم ـ اینه که ترتیب انتخاب دیالوگای آپشنال هم اهمیت داشته باشه. مثلاً فرض کن یک NPC بهم میگه: «شوهرم رو کشتن و خیلی ناراحتم.» بعد سه گزینه دیالوگ داریم: «لوکیشن سربازایی که کشتنش کجاست؟» — سؤالی که مستقیماً به مأموریت اصلی مربوطه. «چطور کشته شد؟» «متأسفم بابت شوهرت. کمکی از دستم برمیاد؟» تو یه گفت‌وگوی طبیعی، اگه بخوای به طرف مقابل احترام بذاری و همدلی نشون بدی، احتمالاً اولین واکنشت گزینه سومه. اما توی بازی، وقتی ترتیب انتخابا‌هیچ وزن یا پیامدی نداره، گفتن «متأسفم» قبل یا بعد از سؤال‌های دیگه عملاً تفاوت خاصی ایجاد نمیکنه و بار احساسی اون انتخاب هم از بین می ه. ایده‌آل من اینه که بازی به ترتیب انتخاب دیالوگ‌ها هم وزن بده؛ یعنی مهم باشه که اول همدلی کردی، اول سراغ اصل مأموریت رفتی، یا اصلاً نسبت به شرایط عاطفی شخصیت بی‌تفاوت بودی. این‌طوری حتی دیالوگ‌های آپشنال هم می‌تونن بخشی از شخصیت‌پردازی بازیکن و واکنش NPCها رو شکل بدن.

جدی چرا اگه یه هوش مصنوعی بهتون توهین کنه ناراحت نمیشید ولی اگه یه آدم پشت گوشی توهین کنه ناراحت میشید؟

چیه این آتیش بازی که آدم هربار تو زندگیش نگاه میکنه بازم براش تازگی داره.