‌نَفَس‌المهموم‌

بیهوده در آسمان پی‌اش میگردید فرش حرم حضرت ساقی عرش است

من سرم را می‌زنم به در که در را باز‌کنی…

خوش آن دمی که نکویان کنند غارت شهر مرا تو گیری گویی که این اسیر من است • یا‌اباعبدالله

گرفتار شبیم اما صبح میشه…

هر چه غم ‌بیشتر چای بیشتر…

سگ چو بی صاحب شود سنگ فراوان میخورد

آخرش مرتب می‌کند مادر مانند زلفِ پریشِ پسرش حالم را •همینجوری درهم از من قبول کن…

از حال دلم کی با‌خبره؟

صبحِ وصال رد شد از کوی عاشقانش من تا کجا دویدم دنبال گیسوانش

چنین که تنگ گرفته است آن دهان بر ما لبی که قسمت ما می شود لب گور است معنی‌زنجانی

قَالَ أَباعَبْدِاللَّهِ علیه‌السلام: إِنَّ «آه» اسْمٌ مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، فَمَنْ قَالَ «آه» فَقَدِ اسْتَغَاثَ بِاللَّهِ. یعنی وقتی از دل می‌گوییم «آه»، قبل از اشک، خدا را صدا زده‌ایم… گاهی فکر می‌کنیم تنهاییم، اما همان «آه» یعنی پناه بردن به او

بر هم زده ای درون ما را برخیز و بریز خون مارا

دنیا و اخرت همه سائل اوییم ما را صدای گریه‌ی زینب بی‌قرار کرد

از گریه‌ی مجانین چاه شراب پر شد

اندر هوای وصلِ تو چون گل شکفته‌ایم.