uz
Feedback

Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

█║▌║▌║PIANO║▌║█│█

█║▌║▌║PIANO║▌║█│█

Kanalga Telegram’da o‘tish

پــیــانــــو ؟ شـایــد مـثـال زنــدگــیــمــون ... ● نه با سیاهیا نا امـیــد ○ نه با سـفـیـدیـا دلـخــوش نـاشــنـاس : @Piano04bot کپی؟ فوروارد لطفا :) Birth : 1404.3.19

Ko'proq ko'rsatish
Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
174
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
-1167 kun
-14230 kun
Postlar arxiv
-‌ زِ هوشیاران عالم هرکه را دیدم غمی دارد دلا دیوانه شو، دیوانگی هم عالمی دارد..!

Video xabar00:23

‌+ به چه کسی می‌گویند آدم «امن» ؟ - به کسی که وقتی جای زخم‌هایت را به او نشان دادی، از آن پس، همه تلاشش را می‌کند که از آن سمت به تو آسیبی نرسد...

‌خودکار ۲۵ تومنه، غلط گیر ۸۵ تومنه، رو کاغذم اشتباه کنیم برامون گرون تموم میشه چه برسه زندگی ؛)))

آنکس که درین زمانه او را غم‌ نیست ، یا آدم نیست یا در این عالم نیست

‌حس بچه ای رو دارم که تو راه مسافرت هی میپرسه چقدر مونده ؟ ...

دلتنگی‌ ی کلمس‌ ، تحملش‌ ی تُن.

-----1:19-----

بـه نظــرم ، فکر بدون احساس، مثل برق بدون جریانِ الکترونه؛ فقط یه پتانسیله، نه خلق‌کننده. وقتی احساس رو به فکرت تزریق می‌کنی، ارتعاش می‌سازه، فرکانس می‌فرسته، و واقعیت رو شکل می‌ده. خلقت از همون‌جایی شروع می‌شه که دلت واقعاً با فکرت یکی می‌شه…

خبر خوب اینکه: هیچ چیز همیشگی نیست؛ خبر بد اینکه: هیچ چیز همیشگی نیست :)

کسانی که دنیا را به طور متفاوت می بینند .

همه‌ی ما زخم‌هایی را با خودمان حمل می‌کنیم که اگر موفق نشویم حلشان کنیم و از آن‌ها التیام یابیم، به مرور تبدیل می‌شوند به تیغه‌هایی تیز و بُرّنده که ناخواسته ممکن است با آن‌ها، دیگران را زخمی کنیم. و جهان، پر شده از آدم‌هایی که با نزدیک شدن به هم، همدیگر را زخمی کردند؛ بی‌آنکه بدانند این زخم‌ها یادگار همان زخم‌ها و آسیب‌هایی‌ست که در گذشته بخشی از روانشان را درگیر کرده و برای التیام آن، هیچ کاری نکرده‌اند! و زخم‌های التیام نیافته، محو نمی‌شوند! و زخم‌های التیام نیافته، می‌مانند و سرسخت می‌شوند و آسیب می‌زنند...

‌من تو رو، تو روزهایی که خودت رو دوست نداری، اندازه دو نفر دوست دارم :)

دیگر نمی‌دانستم با خودم چه کنم! دلهره های بسیار، غم های ناگهان، رنجش های عجیب و امیدهایی ناتمام که هنوز زاده نشده درونم می‌مردند...

دیر میفهمی که با هر نخی نباید رویا بافت.

Video xabar00:11

‌ دل سپردم به کمِ خود، نه به بسیارِ کسی :)

اونجایی فهمیدم بزرگ شدم که ؛ در حالی که چشمام از گریه و بغض تار میدید ، به انجام مسئولیتام ادامه دادم...