سَرمَد

خداحافظی.

چه شب دلگیریه لعنتی.

امروز یکم مهر ماه، بچه‌های میناب، دیگه نیستن که برن مدرسه.

روحشون شاد 🖤.

من هیچوقت به تموم شدن تابستون احساسی نداشتم شاید چون مطمئن بودم من بازم‌اینجام ولی این دفعه فرق داره این دفعه یه حس دیگه ای داره این دفعه حس می‌کنم دارم یه بخشی از خودم رو با این تابستون میزارم و می‌رم بیشتر از خودِ تابستون، دلم برای این روزها تنگ بشه، برای روزهای قبل از تابستون، برای آسمون اینجا، برای کوچه های این شهر، برای پیاده روی‌های یهویی برای دورهمی های کوچیک برای رودخونه اینجا برای مغازه های اینجا و بیشتر از همه برای آدم‌های این شهر برای تک تک لحظه‌های زندگیم که اینجا سپری شده تو این شهر یه عالمه آدم هستن که دلم می‌خواد قبل از رفتن فقط یه بار دیگه ببینمشون، یه عالمه حرف هست که کاش بیشتر گفته بودمشون، و یه عالمه لحظه که کاش می‌شد یه بار دیگه زندگی‌شون کرد نمی‌تونم بگم خداحافظ چون از خداحافظی ها متنفرم پس امیدوارم دوباره بتونم اینارو با ادم‌های اینجا تجربه کنم شاید وقتی برگردم، خیلی چیزها همون باشن ولی من احتمالا دیگه دقیقا همون آدمی نیستم که امروز از بینشون رد می‌شه و می‌ره فقط می‌خوام بگم اگر نبودم، اگر کمتر دیدمتون، اگر ازتون دور شدم بدونید که دلم برای تک‌تکتون تنگ می‌شه و همیشه در ذهن و قلب من هستید.

1405/07/01

دختر خالمو مجبور کردم بخوره تا خودم بخورم، نخوردم=)

چرا انقد عجیبه براتون چینیا سوسک میخورن🙂

دارن ملخ میخورن🤡

برا عمو‌ها عو عو رو بخونید.

...

کاش زمان همینجا متوقف شه.

امروز از جمعه‌ها هم جمعه‌ تر.

غروبِ سنگینیه.

چقدم رنگی رنگی داره معلومه خوش ذوقن👽.

بچه‌ها آدم فضایی‌ها پیدامون کردن خوشحالم.

و من گاهی، محبت‌های زیرپوستی را بیش از هر نوع ابرازکردنی دوست می‌دارم.

مرسی که فور می‌کنی و باعث می‌شی فک کنم اهنگام گوش داده می‌شن.

آدمیم که از حاشیه و دراما به شدت دوری چون نه حوصلشو دارم نه وقتش و فک کنم این باعث شده از نظر بعضیا حوصله‌سر بر بشم👽.

استرس داره لهم می‌کنه و از روم رد می‌شه.