My Head

ده بیست سه پونزده هزار تا کیر تو سه سال قبلِ ۶۰ و ۱۶.

‏صندلیِ یه خانمِ خوشگل، کمر و صورتِ پارتنرشه.

‏باطنِ چپ‌ها و فلسطین‌فَن‌ها و اکتی که از خودشون نشون می‌دن:

کاش فلسطین به کون نبودی قحبه پدر.

سکسِ خالص

توی این رژیم گیاهخواری نکنید؛ به احتمال زیاد چپ می‌شید.

ای کاش پاییز نیاد. اگه اومد، به آذر نکشه؛ اگه کشید، تموم نشه؛ اگه تموم شد، دنیا هم باهاش تموم بشه. کاش دی نیاد… نمی‌خوام باور کنم یک سال گذشته.

شما که تا دهه ۸۰ می‌رید کاش یه کاندومم برای پدر اینا می‌بردید.

مادر پرستارِ دلم، ای روشنی بخش و چراغ منزلم. ❤️

نمی‌دونم تنهایی برام لذیذ بوده و بهم چسبیده، یا من به تنهایی چسبیدم و رهاش نمی‌کنم.

فمینیسم برای زن‌ها شبیه اکسیژنه؛ تا وقتی هست، کسی متوجهش نمی‌شه؛ فقط وقتی نباشه، می‌فهمی خیلی از چیزهایی که امروز «حق طبیعی» صداشون می‌زنیم، یادگار زن‌هایی‌ان که یه روزی بهشون گفتن «قسمت شما همینه» و قبول نکردن.

از بین اون همه امام، فقط با یکی‌شون میشه راحت نشست و درد و دل کرد؛ سلامتی امام زمان که پایهٔ غیبته.