COMPΞZ 🧬

اهمیت SourceForge روی گوگل بسیار زیاه! 👌به مرور زمان موثر‌تر خواهد شد.

به به...✔️ درخواستمون تأیید شده و رفتیم روی SourceForge و AlternativeTo 😌

درضمن اگه توی این حوزه فعالیتی دارید، یک کیف تمیز با کلید خصوصی و‌اژه‌های کلیدی تمیز و خام بسازید. چیزی که به هیچ یک از صرافی‌های اسرانی ارسال یا درسافتی نداشته باشه. و اگر خواستید معامله‌ای چیزی تجربه کنید، روی صرافی‌هایی مثل هایپر‌ لیکوئید تجربه کنید. چنین صرافی‌هایی با موضوع تحریم به خصوص برای ایران مشکلی ندارند، چون غیرمتمرکز به شمار میان. دارایی شما روی کیف پول شماست نه حساب صرافی، یعنی صرافی این وسط فقط یک واسطهٔ معاملاتیه.گ و نه بیشتر. عموما کارمزد‌هاشون هم‌ پایینه و امنیت هم تا وقتی که کیف شخصیت از دست نرفته مشکلی نداره. البته سلیقه‌ایه و ممکنه بعضی‌ها با این تیپ صرافی‌ها حالی نکنن. برای من فرقی نداره چون ماه‌هاست هیچ تریدی نمی‌کنم بیشتر با برنامه‌نویسی مشغولم اما به نظر من عصر عصر صرافی‌هایی‌ خواهد بود که غیرمتمرکز هستند. فکر نمی‌کنم در بلند مدت مثل گذشته بایننس و امثالش پرچم‌دار بازارهای رمز ارز‌ها باقی بمونن.

خب صحنهٔ جرم دوم رو هم‌ دید.😉 سال‌هاست توی این کانال هرچی و هر نقطه‌ای رو که گفتم عین همون رو دیده! می‌تونید جستجو کنید. درسشو خوندم؟ نه! پکیج گرفتم یاد گرفتم؟ نه! ترید رو نمی‌شه با توهم فروخت! یه پکیج فروش شغلش پکیج فروشیه نه ترید! گول تبلیغاتشونو نخور. منم اگه آموزش نمیدم چون شغلم پکیج فروشی نیست، این واقعیتو کسی نمیگه بهت ولی سال‌ها و بارها لیکوئید شدم تا مرز سکته رفتم، راهی بیمارستان شدم! اونم نه برای یه دلار دو دلار! به اندازه هیکل خیلی‌ها از دست دادم که بفهمم موج‌ چطوری کار می‌کنه و ماهیت کل بازار چطوریه. ترید رو باید واقعی یاد بگیری نه با هیجان و تبلیغات اینکه فلانی داره ترید می‌کنه پس وضعش خوبه! نه جانم تا به خاک سیاه ننشستی نمی‌تونی یاد بگیریش و اینجاست که سر عقل میای یواش یواش یاد می‌گیری که هسجان م احساسات رو کنترل کنی.

یه زمانی بود همه چیز در انحصار سونی دیده می‌شد! همون چیزی که در دوران PS1 و مخصوصاً PS2 به اوج رسیده بود! اگه کسی گیمیر باشه و به خصوص هم سن و سال کن قشنگ می‌دونه چی می‌گم. اون دوره، بازی‌ها فقط یک محصول چندسکویی نبودند؛ هر کنسول یک اکوسیستم بسته و هویتی مستقل داشت. شعار “Only on PlayStation” صرفاً یک برچسب تبلیغاتی نبود، بلکه یک مرزبندی فرهنگی بود: اینکه بعضی تجربه‌ها فقط روی همان سخت‌افزار معنا پیدا می‌کردند. بازی‌هایی مثل Metal Gear Solid یا Gran Turismo دقیقاً نمونه‌های همین فلسفه بودند! تجربه‌هایی که نه فقط از نظر فنی، بلکه از نظر طراحی، روایت و حتی حس کنترلر، برای یک پلتفرم خاص ساخته شده بودند. اگر کمی جلوتر برویم، این هویت با عناوینی مثل God of War تبدیل به یک امضای فرهنگی شد. هرکدام از این بازی‌ها نه قابل جایگزینی بودند و نه هدفشان این بود که “روی همه‌جا اجرا شوند”. همین محدودیت هدفمند، باعث خلق تجربه‌های متمرکزتر و به‌اصطلاح «دست‌سازتر» شده بود. حالا اگر سونی دوباره به سمت تقویت انحصاری‌ها و بازتعریف مرزهای اکوسیستم خودش حرکت کند، در واقع دارد به همان منطق قدیمی برمی‌گردد: اینکه ارزش یک پلتفرم فقط در قدرت سخت‌افزار نیست، بلکه در «تجربه‌هایی است که فقط همان‌جا وجود دارند». این برای بازار امروز که بیش از حد به سمت همگن شدن رفته، می‌تواند یک حرکت هویتی مهم باشد، نه صرفاً یک تصمیم تجاری. مدت‌هاست صنعت بازی حس و حال گذشته رو نداره و با این تصمیمات می‌شه گفت بر می‌گردیم به نوستالژی گذشته! 👌🏼

جامعه‌ها معمولاً بر اساس «درک» تقسیم نمی‌شوند، بلکه بر اساس نحوه پردازش و واکنش به واقعیت تحت فشار شکل می‌گیرند. یک گروه واقعیت را می‌بیند اما به‌خاطر هزینه‌های اجتماعی، ترس یا ناتوانی در اثرگذاری، واکنش را سرکوب می‌کند. گروه دیگر همان واقعیت را از طریق فیلترهای ساده‌ساز (رسانه، باورهای آماده، یا عادت ذهنی) دریافت می‌کند و آن را یا طبیعی تلقی می‌کند یا اصلاً مسأله نمی‌بیند. در واقع، مسأله این نیست که همه یک چیز را نمی‌بینند؛ بلکه مسأله این است که دیدن، برای همه به یک معنی واحد تبدیل نمی‌شود! چون هر ذهن مجبور است واقعیت را در قالبی بازسازی کند که با بقا و فشار اجتماعی‌اش سازگار باشد.

حالتِ دانینگ-کروگر می‌دونی یعنی چی؟ یعنی وقتی: یه تیم ۱۲ سال از عمرش رو گذاشته، نزدیک ۲ میلیارد دلار هزینه کرده، هزاران متخصص شب و روز کار کردن تا یه بازی منتشر بشه. بعد یه ایرانی خود خفن پندار که همیشه که آخرین دستاورد فنی زندگیش عوض کردن عکس پروفایل تلگرام بوده، میاد با قیافه میگه: «از گرافیکش خوشم نیومد! بده»! تو آخه چه می‌فهمی موتور بازی چیه، آرتیست بازی چیه! برو تو کوچتون همون گِل بازیتو کن تورو چه به نظر دادن تو کارهای طراحی برنامه‌نویسی.

👆🏼👆🏼👆🏼

سرگرمی خوبی می‌شه این…

یعنی بخوام خلاصهٔ مراحل طراحی و کار با گرافیک رو بکنم اینطوریه: سطوح طراحی گرافیک/UI مثل وب (HTML/CSS/React) تو فقط ساختار و رفتار رو تعریف می‌کنی، بقیه رو مرورگر رندر می‌کنه. ساده ولی کنترل محدود. فریم‌ورک‌های UI مثل Qt Quick / QML اشیاء UI داری و سیستم خودش رندر رو مدیریت می‌کنه. سریع‌تر، با کنترل متوسط. روش Scene Graph / GPU Acceleration سمت UI تبدیل به گراف رندر میشه. یعنی توسط GPU batching و compositing انجام میشه. کنترل و سرعت بسیار بالاتر هست. و روش Shader-based UI همه چیز محاسبهٔ پیکسلیه. طراحی UI = تابع ریاضی روی پیکسل‌ها. کنترل کامل، realism بالا، پیچیدگی زیاد. بخش خفن‌تر مثل کار با رابط‌های برنامه‌نویسی گرافیکی با سطح پایین (Vulkan / Metal / DX12) دیگه UI نداری، فقط دستور مستقیم به GPU (مغز پردازشگر گرافیکی) میدی. حداکثر کنترل، حداکثر پیچیدگی. در سطح GPU Pipeline (Hardware Level) در نهایت فقط پردازش خام رو می‌بینی که با یک کیفیت و خروجی بسیار عالیست. از نظر فنی مهندسی اینطوری میشه که، هرچی پایین‌تر می‌ری، نزدیک به زبان ماشین، کار با اشیاء گرافیکی کمتر «تعریف میشه» و بیشتر «محاسبه میشه» یعنی مغز ریاضیات و برنامه‌نویسی ریاضی و قوانین فیزیک.

سوألی شاید پیش بیاد که طراحی‌های گذشته در QML رو آیا با همین روش محاسباتی انجام دادم؟ پاسخ؟ خیر! روش طراحی کار با Qt Quick ساده‌تره و در بالاترین لایه‌های ممکن اجرا میشه هرچند به نوعی خروجی نهاییش به کد ++C ترجمه و بعد کامپایل میشه! برای همین سرعتش واقعاً سریعه. اما یه مرحله خفن‌تر از اون هم داریم که بهش می‌گیم طراحی با Fragment Shader. اینجا دیگه ما با دکمه و یه سری شیء سرو کار نداریم و با چیزهای آمادهٔ از قبل تعریف شده کار نمی‌کنیم؛ بلکه کل UI تبدیل میشه به یک محاسبه‌ٔ تصویری روی GPU. یعنی چی؟ یعنی به جای اینکه بگیم: «این یه دکمه است، اینم رنگشه، اینم گوشه‌هاش» می‌گیم: برای هر پیکسل تصمیم می‌گیری این نقطه داخل کدوم جهان هندسیه، چقدر از مرزها فاصله داره، و چطور باید با میدان‌های دیگه قاطی بشه تا در نهایت خودش تصویر رو بسازه. این روش به شدت سخته و در واقع برنامه‌نویسی سطح پایین به حساب میاد؛ بیشتر برنامه‌نویسان سیستمی گرافیکی، مثلاً طراحان مایکروسافت، گوگل، اپل ازش تبعیت می‌کنن! مثل هیمن طراحی UI گوشی‌های آیفون یا iOS جدید یا مک جدید که با طرح شیشه‌ای معروفه. همهٔ اینا در سطح پایین طراحی می‌شن و مهندسی به شدت پیچیده‌ای دارن. اما نتیجش اگه دقت کنید بسیار روان و واقعی‌گرایانست.

فرق این با بقیه زبان‌ها و فناوری‌ها اینه که به جای اینکه هی بره از لایه‌های سنگین و پیچیده نرم‌افزاری رد بشه، مستقیم به خودِ سخت‌افزار نزدیکه، مخصوصاً GPU. برای همین حتی روی سخت‌افزارهای خیلی ساده و کم‌مصرف ARM هم خیلی روان و سبک اجرا می‌شه. احتمالاً آینده‌ٔ نرم‌افزارها هم می‌ره به همین سمت؛ رابط کاربری دیگه یه سری المان تو در تو و پیچیده مثل الان نیست، بلکه نتیجه‌ٔ مستقیم یه سری محاسبه روی پیکسل‌هاست. برای همین هم کم‌کم نیاز به ابزارها و کیت‌های توسعه UI/UX سطح پایین و نزدیک به سخت‌افزار بیشتر می‌شه، چیزی که الان هنوز خیلی جا نیفتاده. مزیت QML نسبت به فناوری‌های وب (مثل React، Vue، حتی UIهای مبتنی بر DOM) بیشتر در مدل رندر و نزدیکی به GPU + C++ runtime هست و نه صرفاً سینتکس یا راحتی توسعه. در QML ما این مراحل رو در مدل‌سازی داریم: UI → Scene Graph → GPU (OpenGL/Metal/Vulkan) و در وب این مراحل DOM → CSS → Layout → Paint → Composite → GPU و به خاطر همین  Qt Quick Scene Graph سریع‌تر از DOM است چون کار کمتری در CPU انجام می‌دهد، ساختار ساده‌تر دارد، و بیشتر کار را مستقیم به GPU می‌سپارد. در نتیجه، Qt Quick معمولاً در UIهای سنگین گرافیکی: - تعداد مراحل CPU کمتر دارد - مدل رندر اختصاصی‌تر دارد - برای animation و scene-based UI بهینه‌تر است

بعضی‌ها می‌گن ساختن کنترل‌های جذاب توی QML سخته! آره سخته ومثل وب ساده نیستن! اما ساختن همچین کنترلی توی QML واقعاً ارزشمنده چون هزینهٔ مدیرتی لایه بندی و DOM رو نداره و در عوض راندمانش بسیار بالاست؛ الان با ShaderEffect می‌شه کل UI رو مستقیم برد روی GPU و همه چیز رو مستقیم رندر کرد! در پایین‌ترین سطح ممکن از سخت‌افزار :) بد نیست یه کیت توسعهٔ UI اختصاصی بسازم که دیگه توی هر محصول نشینم دوباره کامپوننت طراحی کنم. این کنترل عملاً از صفر تا صدش با ریاضی و شیدر ساخته شده. فرآیند تولیدش اینطوریه: ۱) با فناوری QML می‌گیم: «یه دکمه لازم دارم» ۲) با کیوت می‌گم اون رو تبدیل می‌کنه به یک شیء گرافیکی در Scene Graph ۳) موتور رندر (Qt RHI) براش یک سطح ساده (Quad) آماده می‌کنه ۴) داده‌ها و وضعیت‌ها (مثل روشن/خاموش و انیمیشن) به شیدر ارسال می‌شن ۵) پردازندهٔ گرافیکی یعنی GPU برای هر پیکسل اجرا می‌شه و با تکنیک SDF شکل رو محاسبه می‌کنه ۶) و نتیجه‌ٔ نهایی به صورت یک تصویر یکپارچه روی صفحه رندر می‌شه منظور از SDF مخفف Signed Distance Field است و یکی از مهم‌ترین تکنیک‌ها در گرافیک مدرن و شیدرهاست. کسانی که سطح پایین با هنرِ گرافیکی کار می‌کنن قطعاً می‌دونن چیه.

مد شده تو این وضعیت شخمی توهم فروش‌های لینکدینی می‌گن کم شکایت کنید، کار کنید بی سرو صدا فقط مثل خر کار کنید نتیجه می‌گیرید! خب پس بهتر نیست به جای گفتن: هرکی مثل خر کار کنه موفقه یه کلمه بگیم خر باشید و سلام!؟ 😒 عجب مثال‌های انگیزشی‌ای! عجب تولید محتوایی.

چی شده باز این SuperRare چهارتا کار از چند تا ایرانی خریده باز فکر کردین خبریه حمله‌ور شدین به اینکه چطور توش به عنوان آرتیست عضو شید؟ چرا شماها وقتی سودی منقفعتی توی یه چیزی هست میایین منو پیدا می‌کنید؟ کلاً عادت کردین هرجا نفعی براتون داشتهد باشم پیام بدین نه؟! رفت اون دوران سواری کم ندادم من به شماها. 👋🏼

😄😌 تا حدی درسته ولی از وقتی متوجه شدم پای فارمرا به گیت‌هاب باز شده دیگه مطمئن نیستم اینطور باشه چون باید معیار کیفیت یک حساب اگه تا دیروز کیفیت محتواش بود، از این به بعد باید کیفیت کد‌هاش باشه. این معیار رو اگه بسنجی بله! درسته. 👌

😬 تیسیدیییی؟ نتیسسس! بذار بکنن تو گونی! من نمی‌دونم شماها چطور سکوت می‌کنید و راحت نفس می‌کشید! جون شیرینه می‌دونم. 😵‍💫

وقتی می‌گم غریب است خیلی حرف‌ها توش هست که بخوام بنویسم طومار می‌شه… فقط به یه جنبه و از یه زاویه بهش نگاه کنی می‌بینی امسال همون حرام‌زادگادنی که عر‌عر کنان حیدر حیدر کنان جان جوان مردم رو گرفتن دست به پرچم حسینند!!! همونطور که مملکتو به غارت بردن اعتقادات و باور‌های خیلی‌ها رو هم به غارت بردن! امسال توی این عزاداری‌ها شرکت نمی‌کنم چون هر قیافه‌ای که ببینم مثل اینه که شمر‌ و دیده باشم! دست خودم نیست فشارم میره بالا یهو دیدی پرچمو‌ گرفتم کردم تو نا کجا آبادش. اصلا دل و جرأت خاصی می‌خواد بری توی این جمعی که خودشون مسبب اون جنایات بودن یا به نحوی در مقابلش سکوت کردن حضور داشته باشی. جالبه سر راهم به موکب‌هایی چشمم افتاد که مردم حتی شربت‌های نذریشونو نمی‌خوردن شماها اینهمه رذل و بدبخت شدین! از نظر من حتی نذری گرفتن از این جماعت حرام است و بس! نذری میدی ولی لال بودی تو این جنایات بزرگ!؟ چی شد پس؟ راستی توی این گرونی پولشو از کجا میاری؟ آخ آخ آخ! شما خرزشیای حرام لقمه‌تر از اونی هستی که بخوای با این کارا خون شوری کنی! همینطو که بعد ۱۴۰۰ سال ننگ محرم پاک نشده همین اتفاقت ۱۸/۱۹ دی هم و هزاران بدتر‌از این رو هم توی تاریخ بر پیشانی شما ثبت شد! حالا تو هس حسین حسین کن ببینم چطور می‌خوای پاکش کنی بدبخت! آبرو نذاشتین برای آدم، کاری کردین هرکسی هم که یه ذره باور دلی داشت خجالت بکشه! آخه لعنت بهتون ما یه زمانی به قدری حرمت حالیمون بود که پلی‌استیشن رو روشن نمی‌کردیم می‌گفتیم این دو روز رو بیخیال! چه برسه مسائل دیگش! الان عمق فاجعه به قدری بزرگه که حتی باور‌های خودتم باید قورت بدی، وقتی می‌گم غریبه خیلی جهات مختلفی داره. ما از شما نبودیم و نیستیم اگر هم قرار باشه توانمون به قدری باشه که بخوایم نذری بدیم سفره حسینی پهن کنیم باید دونه دونه تفکیک کنیم که مبادا لقمهٔ حلال به دست شما حروم‌لقمه‌هایی برسه که از جنس شمر و بدتر از شمرید. این جماعت چه‌ها که نکردن با این ارزش‌ها چه خیانت‌ها، چه جنایت‌ها که نکردن… با چه رو و چه وقاحتی هم به اسم حسین عزاداری می‌کنن انگار که هیچ جنایتی توی این خاک رخ نداده! هیچ باورم نمی‌شد روزی به این نقطه از بی‌شرفی برسیم.