ㅤ٭ 𝖤𝗅𝗎᥎ᥱ́ㅤ

فور کنید

اکنون من مانده ام‌ خیره به دری که دیگر او از آن وارد خانه نمیشود.. نگاهم به دانه‌های قهوه می‌افتد،حالا دیگر در کنار قهوه هایم‌ قندی وجود ندارد، فقط و فقط تلخی، گل های درون تراس را نگاهی می‌اندازم همه آن ها خشک و پژمرده شده اند، مانند منِ بی تو، باران که میبارد دیگر به جای آنکه دست در دست کنار پنجره بنشینیم و قهوه هایمان را بنوشیم، من از‌خانه بیرون میزنم‌و زیر باران های شدید با یاد تو کل شهر را قدم میزنم. یادت است؟! دود و دَم را برای تو کنار‌گذاشته بوده ام، اما حالا هر نخِ سیگار‌من با یاد تو روشن میشود جانا. نمیدانم اکنون بدون تو من چه هستم، از‌ زمانی که خودت را از زندگی من گمو گور کرده ای من هم خودم را گم‌کرده ام ، و حالا در پی خود میگردم، تا ذره ای از من‌را در منِ بدون تو یافت کنم . لحظات آخر چشمانت را از‌ من دزدیدی و زیر لب زمزمه کردی:《 برایت آرزوی خوشبختی میکنم،بدون من زندگی‌ات را خوب‌بگذرانی》 خنده بلندی کردم، با خود گفتم آخر‌ چه خوشبختی ای؟ چطور میتوانی این را بگویی عزیزکِ‌من! من تنها زمانی که کنار‌ تو و در آغوش تو بوده ام و برای آینده ای دور برنامه ریزی میکرده ایم، خوشبختی را حس کرده ام. چه خوشبختی ای جانا..؟ وقتی عزیزکِ قلب‌من دیگر‌ در کنارم‌نیست .. من زندگی را با وجود تو حس کرده ام حالا چگونه زندگی را بگذرانم؟

Some things are never meant to be explained. They simply stay with us—in quiet nights, old memories, unfinished thoughts, and all the little moments we secretly wish we could return to. Maybe not everything needs an ending, and maybe not every feeling needs a name. Sometimes, we just carry certain memories with us, letting them live quietly in the back of our minds. And even when time passes, a small part of us still remembers how it felt. Perhaps that’s the beauty of it; some things are beautiful simply because they once existed. 🕯️🤎