ㅤ٭ 𝖤𝗅𝗎᥎ᥱ́ㅤ

دیگر هیچ رنگی توان پنهان کردن اندوه چشمانش را نداشت. هرچه از روشنایی می‌دانستم برایش گفتم، رنگ‌های دیگری را یکی‌یکی پیش رویش گذاشتم، به امید آنکه شاید دلش می‌خواست دوباره چیزی جز سیاهی را ببیند. اما او چنان به تاریکی خو گرفته بود که حتی برای لحظه‌ای هم نخواست از آن فاصله بگیرد. در میان تمام خطوط تاریک زندگی‌اش، من سفیدترین بودم. نمی‌دانستم اگر دست به زخم‌هایش می‌زدم و سعی می‌کردم کمی از غبار نشسته بر آن‌ها را پاک کنم، چه چیزی از خودم باقی می‌ماند. با این حال، دلم می‌خواست تمام روشنایی‌ام را برایش بگذارم، حتی اگر قرار بود بعد از او دیگر رنگی برای خودم نداشته باشم. کمی هم برای روزهای مبادایش کنار می‌گذاشتم، شاید روزی که دوباره همه‌چیز برایش تیره می‌شد، بتواند از آن‌ها استفاده کند. دلم می‌خواست حتی اگر هیچ‌وقت نمی‌توانستم تاریکی زندگی‌اش را از بین ببرم، دست‌کم چیزی از روشنایی در خاطرش باقی بگذارم؛ چیزی که روزی، میان تمام آن سیاهی‌ها، یادش بیاورد که کسی بود که دلش می‌خواست او هیچ‌وقت این‌قدر غمگین نباشد.