ناتموم؛

صبحانه خوردنِ تنهایی از سخت‌ترین کارای روزمره‌س.

کاش واقعا من و گلدنم🚶🏻‍♀️🦮

دارم کم کم مطمئن میشم که اصلاً رژ قرمز رو واسه استفاده روزانه نیستم. امروز یک نفر رو با رژ قرمز دیدم و یادم اومد واسه استفاده روزانه اصلاً زیبا نیست. از نظر من (البته نظر الانم، شاید سال دیگه نظر متفاوتی داشته باشم شایدم نه) رژ قرمز فضای خاصی رو میطلبه. حالا شما اگر نظر متفاوتی دارید بیاین قانعم کنید تا نظرم تغییر کنه.

امشب کوکی کرینکل درست کردم و این هفته کلا دسر و شیرینیم به راه بوده، به زودی به مرضِ قند دچار میشم.

یوتیوبر مورد علاقتون کیه؟ یا مثلا کسی که مرتب دنبالش میکنید توی یوتیوب؟

مگه قرار نبود ما تلاشمون رو بکنیم، هرجا دستمون نرسید خدا شاخه رو بیاره پایین؟ پس چرا لج کرده شاخه رو میبره بالاتر؟

رنج اتفاقاً بی‌اندازه است و پرجزئیات.

زندگی بیشتر از هر زمان دیگه‌ای سخت شده.

فیلم “تهران کنارت” ترکیبی از فیلم هندی، تخیلی و ترکیه‌ای بود.

نمی‌تونم به آینده فکر نکنم. نمی‌تونم نگران نباشم. نمی‌تونم اضطراب نداشته باشم. نمی‌تونم حسرت نخورم. نمی‌تونم غمگین نباشم. نمی‌تونم بپذیرم همینه که هست. این نتونستن‌‌های تحمیلی، داره ذره ذره نابودم می‌کنه.

در حال انجام هر کار خوش وایبی هم که باشم با غمه، یه موقع اگر عکس زیبایی از من دیدید فکر نکنید پشتش شادیه؛ بعد دی ۴۰۴ در من خیلی چیزها تغییر کرد که هنوز به سمت افوله.

امروز روز جهانی ارتباطاته؛ برای مردمی که نزدیک ۸۰ روزه از اینترنت محرومن این اسم بیشتر شبیه یه شوخیه، وقتی ساده‌ترین حق انسانی این‌قدر راحت قطع میشه، دیگه حرف زدن از «ارتباطات» فقط یه تناقض تلخه. @khabartel9

کاش مغز، قابلیت “حذف برای همیشه” داشت.

اخه این چه قانون و شرطیه گذاشتی، که من نمیتونم هر ثانیه و هرلحظه به دوستم چون سرکاره دسترسی داشته باشم، اصلا یعنی چی سرکار دوستم نباید به گوشیش دسترسی داشته باشه، اون کار مهمتری از کار شما داره، اونم منم، اه.

اندوه بر تو باد که خانه‌های ما را به اندوه آکندی..

مرگ یزدگرد/بهرام بیضایی

زندگی تو ایران اینجوریه که همش باید منتظر بمونی اوضاع بهتر بشه.

به این فکر میکنم آیا اون روزی که ایران آزاد میشه من هستم؟