𝘈𝘯𝘦𝘮𝘰𝘪𝘢

- ناپلئون، هیچ‌وقت دلت برای کسی که دوره تنگ شده؟.. - شده... بدجور هم شده. فقط بدیش اینه که هرچی بیشتر دلتنگش می‌شی، فاصله هم بیشتر به چشم میاد. - یعنی حتی زمان هم نمی‌تونه عادتت بده؟ - نه. آدم به نبودن بعضیا عادت نمی‌کنه، فقط یاد می‌گیره کمتر حرفشوبزنه. -پس با این دلتنگی چیکار می‌کنی؟ - هیچ... می‌ذارمش همون‌جا بمونه؛ کنار اسمش، کنار تمام چیزایی که کاش می‌شد از این همه فاصله، فقط یبار لمسشون کرد..

- الان که دارم توی باتلاق تنهاییام میسوزم کجایی؟ الان که از درد خواب از چشمام میپره کجایی؟ الان که همه ناامیدم کردن کجایی؟ الان که دارم تو ارزوهایی که هیچ وقت بهشون نمیرسم میسوزم کجایی؟ الان که به یه آغوش امن نیاز دارم کجایی؟ الان که بهت با تمام وجودم نیاز دارم کجایی؟! کی میخوای بیای وقتی که روحم مرد و فقد ازم یه جسم باقی موند؟بیای که جسممو درمان کنی درصورتی که زمانی که روحم بهت نیاز داشت نبودی؟نه نه تهیونگ من خیلی وقته یاد گرفتم بدون تو بمیرم ولی صدایی ازم درنیاد پس لطفاً برگرد همون جایی که بخواطرش منو کشتی

جرئتش را داری که مرا ؛ با تمام زخم هایی که هیچ گاه خوب نمیشوند دوست بداری زیبایِ مَن ؟

🚬