“رُزِ وَحشی”

از یه جایی به بعد همه جوره دیره !

و در نهایت هر چیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره.

دوسم نداری الکی میگی خودت گفتی میاد از من لعنتی بدت

‏گِله می‌کرد قلم، هر چه تو گفتی درد است گفتمش: من چه کنم؟ دار و ندارم این است

باز با گریه به آغوش تو برمی‌گردم چون غریبی که خودش را برساند به وطن.