“رُزِ وَحشی”

و ما هنوز اینجاییم مثل خونِ خشک‌شده بر سنگ‌فرشِ خیابان، مثل امید که هر شب کُشته شد و هر صبح زاده شد، و ما هنوز اینجاییم؛ مثل آرزوی آزادی، که هنوز اینجاست…

مامان هیچی و هیچکس غیر تو نمیخوام کاش میشد برگردی …

مامان نتونستم تا ابد خودتو کنارم نگه دارم به جاش اسمتو تا آخرین روزی که زندم رو تنم دارم

همه گفتن فرق تو با این اونه که تو دوسش داری اون قدرتو نمیدونه گفتم با خنده آخه دیوونه تا یکی نره هیشکی قدرشو نمیدونه…

جنگ پایان خواهد یافت؛ و رهبران با هم گرم خواهند گرفت و باقى می‌ماند آن مادر پیرى که چشم به راه فرزند شهیدش است و آن دختر جوانى که منتظر معشوق خویش است و فرزندانى که به انتظار پدر قهرمان‌شان نشسته‌اند نمی‌دانم چه کسى وطن را فروخت اما دیدم چه کسى بهاى آن را پرداخت.

در ظاهر، روی پاهایم ایستاده‌ام. گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم. اما حقیقت این است که خسته‌ام. می‌خواهم فرار کنم. می‌خواهم بروم، گم بشوم.

دلم میخواد تا ابد راجب تو بنویسم مامان …