M

اینجاست که میگه : آن‌که افسرده است، بیش از حد دیده است. او ویرانیِ ارزش‌ها را دید و دیگر نتوانست با لبخندِ دروغ زندگی کند. ما زنده‌ایم اما زندگی نمی‌کنیم؛ چون شدن در جهانی که فرو ریخته به جسارتی فراتر از امید نیاز دارد. و این اندوه نه بیماریِ روح که سوگواریِ انسانی‌ست برای جهانی که می‌توانست باشد و نشد . . .

جامعه‌ای که جوانانش امیدی برای «شدن» ندارند، به‌تدریج انسان‌هایی تولید می‌کند که زنده‌اند اما زندگی نمی‌کنند. از نگاه او، افسردگیِ جوان، ضعف نیست . واکنش طبیعیِ انسانی‌ست که ارزش‌ها را فروپاشیده می‌بیند

گفت از حالت بگو؟ گفتم: دلی ویران، سری حیران، غمی پنهان، تنی بی‌جان.

🙋🏻‍♂