DriftSoul

I don't think I'll ever tell anyone the full story.

I'm tired of surviving instead of living

دیگه نمیدونم از ایرانی بودن بیشتر خستم یا از اهوازی بودن یا از اینکه توی خاورمیانه به دنیا اومدم

دی ماه تمام نمیشه وقتی هنوز هر روز باید برای یک اسم جدید عزاداری کنیم. وقتی هنوز بچه‌های این سرزمین یکی‌ یکی از ما گرفته میشن، ما چطور میتونیم از اون ماه عبور کنیم

با الله‌اکبر شلیک میکنید با حیدر حیدر حمله میکنید با اذان صبح اعدام میکنید مگه میشه از دین کثیفتون متنفر نبود

چقدر بیزارم از این زندگی که انگار هر روزش با بوی خون، ترس و سوگ گره خورده

هنوز اشک‌هامون برای جاویدنام‌های قبلی خشک نشده، هنوز خانواده‌هایی هستن که با نبود عزیزاشون زندگی می‌کنن، اما دوباره اسم‌های جدید به این داغ اضافه میشن. چقدر دیگه باید شاهد تکرار این درد باشیم؟

میترسم علاوه بر اونهایی که چشم‌ انتظار سرنوشتشون هستیم، اسم آدم‌هایی رو هم بشنویم که فقط برای حمایت و کمک به خیابون رفتن

دیگه نمیدونم باید به چی دل خوش کنم، وقتی جوون ایرانی بودن یعنی هر روز یه داغ تازه، یه خبر تلخ‌تر و یه زخمی که هنوز خوب نشده. ما قرار بود آینده بسازیم، نه اینکه فقط یاد بگیریم چطور با این همه درد دوام بیاریم.

هیچوقت فکر نمیکردم از جوونی‌ سهمم گریه برای آدم‌هایی باشه که نمیشناسم، آدم‌هایی که فقط میدونم برای همون چیزی میجنگیدن که من آرزوش رو دارم.

دلم عمیقا مرگ میخواد فقط برای اینکه دیگه این همه خبر مرگ و درد رو نشنوم

چند نسل باید بسوزن، چند تا جوون دیگه باید از دست برن تا بفهمن پشت هر اسم، یه زندگی، یه خانواده و یه دنیا آرزو بوده؟

انگار اینجا سهم ما از زندگی فقط شمردن کشته‌ها و دفن کردن آرزوهاست

لعنت به ایرانی که برای نسل ما آینده رو به عزاداری تبدیل کرد.

هر روز یه جوون کشته میشه، هر روز یه حکم اعدام جدید، هر روز یه خبر سیاه‌تر از دیروز. انقدر تکرار شده که انگار دیگه برای هیچ‌کس مهم نیست. لعنت به ایرانی که ساختین کشوری که سهم نسل ما از جوونی، ترس، خشم، عزاداری و خبر مرگ شد.

منتظرم بازی تموم بشه تا چهار سال آینده با فوتبال خداحافظی کنم