«یک قاب رنگی»

‏جدی یه زمانی میتونستیم زنگ بزنیم ۱۱۸، اسم و آدرس طرفو بدیم، شماره تلفن خونه‌اش رو بهمون بده…!

‏روحیه جوان ایرانی برای این دنیای عوضی خیلی لطیفه.

‏من هر موقع به "آینده" فکر میکنم:

همه میگن این روز‌اهم میگذره؛ خب معلومه که میگذره، ولی نباید پنج شیش تا خاطره‌ ی خوب هم این وسط تجربه کنیم؟

مثل پیتزا باشید سرد و گرمش رو همه دوست دارن من خودم سوپم ، فقط آدمای مریض میان سمتم.

‏شدیدا اعتقاد دارم حرفایی که تو عصبانیت زده میشه، حرفاییه که یه مدت تو دل طرف مونده بوده و به هر دلیلی نمی‌گفته.

‏بچه‌ها تو ایران برنامه ریزی بلندمدت نکنید مثلا در حدی که تا نیم ساعت آینده آب جوش بیاد نسکافه درست کنید همین.

‏حتی به شوخی هم درمورد احتمال قطع مجدد اینترنت و بله و روبیکا که حرف می‌زنید چهار ستون بدنم می‌لرزه.

‏همه‌اش می‌ترسم تموم شه. کانفیگم تموم شه، قهوه‌ام تموم شه، پولم تموم بشه، این تموم شه، اون تموم شه.

باشد که از چشم‌هایی که در خفا از موفقیتِ تو شاد نیستند؛ در امان باشی .

نيازى به امتحان كردن آدما نيست... يكم صبركنيم خودشون امتحانشونو پس ميدن...

‏از آدمای بلاتکلیف متنفرم، یعنی چی که تو دیت اول نباید اسم بچه هامونو انتخاب کنیم؟

‏چهار سال دیگه کی می‌گه اشکال نداره گند خورد تو کار و درس و روانت چون مملکت صاحب نداشت؟ می‌گن کسی که درس بخون بود تو هر شرایطی می‌خوند کسی که که کار بکن بود تو هر شرایطی می‌کرد

بچه‌ها خیلی متاسفم برای این زندگی که ما می‌کنیم.

‏اينكه پسرا تو بحث موهاتو از جلو صورتت ميزنن كنار واقعا جزو يكى از turn on كن تريناس.