گردآفریدِ‌‌ شعر

او می‌رود دامن کشان...

امشب از دور در کنار تو ام...

آنچنان با قفس عشق تو مأنوس شدم مترادف شده آوارگی و آزادی... #مینا_واثق

و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود که از حقیرترین ذره‌هایش آفتاب به دنیا آمد... #فروغ

عشقیم و فرسودن در ما ندارد راه ما داستانی نو از باستان هستیم #میرشکاک

تنم در وسعت دنیای پهناور نمی‌گنجد روان سرکشم در قالب پیکر نمی‌گنجد یغمای نیشابوری

نشد که بشه.

مگر در این شب دیر انتظار عاشق‌کُش به وعده‌های وصال تو زنده‌ دارندم... #سایه

یا عبدالله بن حسن...

تو کیستی که در غم از دست دادنت مردان ما شبیه زنان گریه می‌کنند...

به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند به خاک گفتم اگر شد، تنت بپوشاند...

یاحسین تو کیستی که در غم از دست دادنت مردان ما شبیه زنان گریه می‌کنند... امیر تیموری

شمر جلوتر بود... دیر رسیدم من...

وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا هرگز جز خداوند پناهی نخواهی یافت. کهف | ۲۷

فذکر عطش الحسین...

نبض مرا بگیر و ببر نام خویش را تا خون بدل به باده شود در رگان من... #منزوی

ایران همیشه با جون و دل دفاع می‌کنه:) جونم فدای اسمت و نقشه‌ت و پرچمت🇮🇷

در آثار بزرگ هنری، شهود از آفرینندهٔ آن و شاعر و هنرمند یا نویسنده جدا می‌شود و ما به قلمرویی قدم می‌گذاریم که در آن جا فریبکاری بیان‌کننده پایان می‌یابد. به راستی که هیچ اثر هنری بزرگی نمی‌تواند بازتابندهٔ واقعیتی بیگانه با باطن مؤلف آن باشد. در حقیقت، اثر هنری به هیچ‌وجه نمی‌خواهد چیزی دربارهٔ مؤلفش بگوید. اثر هنری حقیقتی فی‌نفسه است و ثابت و مرئی و پایدار... [ویلهلم دیلتای – نظریه پرداز هرمنوتیک]