闇 | 𝖄𝖆𝖒𝖎

#vibe

#vibe

سکانسی که خیلی از فیلم ها ازش توی فیلم هاشون اقتباس کردن.

اگر فکر می‌کنید صدا گذاری کردن روش چون اون زمان زیاد میکردن باید بگم که خیر... صدای بانو همینقدر مثل خودشون فریبنده و قشنگ بوده🛐

فردا خیلی دلم میخواد از آلن دلون اگر تونستم بذارم، یکی از قانون شکن های سینما‌ی زمان خودش بود.🤌

زندگی مرلین مونرو، فراتر از پرده‌های نقره‌ای هالیوود، داستانی است آمیخته به درخشش الماس‌ها و سایه‌های تنهایی؛ روایتی از زنی که زیر بار سنگین یک نقاب بلوند فریبنده‌ی فیلم های کمدی-رمانتیک، روحی عمیق و اندیشه‌ورز را پنهان کرده بود.

او که در اصل «نورما جین مورتنسن» نام داشت، از کودکی‌ای پرآشوب و سرشار از تنهایی برخاست تا به شمایلی از ظرافت و فریبندگی در قرن بیستم بدل شود. در سال ۱۹۲۶ به دنیا آمد و مسیری دشوار را از یتیم‌خانه‌ها و خانه‌های پرتردید دوران کودکی، به سوی قله‌های شهرت پیمود. زندگی او مسیری پرفراز و فرود بود؛ از کارگری در کارخانه مهمات‌سازی تا درخشش خیره‌کننده بر پرده‌ی نقره‌ای، مونرو همواره در جستجوی آن چیزی بود که جهان پرزرق‌وبرق هالیوود، کمتر به او ارزانی می‌داشت: «حقیقتی برای زیستن». برخلاف تصویر عمومی‌اش، مرلین واقعی زنی شیفته‌ی کتاب بود و از هوشی سرشار برخوردار بود. بسیاری او را تنها به زیبایی‌اش می‌شناختند، اما او با ضریب هوشی بالای ۱۶۰، انسانی بود با عطش بی‌پایان برای دانش. کتابخانه‌ی شخصی او که پس از مرگش بررسی شد، شامل بیش از چهارصد جلد کتاب از نویسندگانی چون داستایوفسکی، تولستوی، فلوبر و جیمز جویس بود. او در حاشیه‌ی کتاب‌هایش، یادداشت‌های تحلیلی و تامل‌برانگیزی می‌نوشت که نشان از ذهنی جست‌وجوگر داشت؛ ذهنی که در پی درک مفاهیم اگزیستانسیالیستی بود. او بارها گفته بود: «من می‌خواهم احساس کنم، نه اینکه فقط نمایش دهم.» مرلین مونرو در دورانی که نژادپرستی در آمریکا به شدت رواج داشت، جسورانه علیه تبعیض ایستاد. یکی از درخشان‌ترین این کنش‌ها، حمایت بی‌دریغ او از الا فیتزجرالد، خواننده‌ی شهیر سیاه‌پوست، بود. وقتی مالک یکی از مشهورترین کلوب‌های شبانه‌ی لس‌آنجلس (موکامبو) از اجرای فیتزجرالد به دلیل رنگ پوستش جلوگیری کرد، مرلین شخصا با مالک تماس گرفت و وعده داد که اگر فیتزجرالد اجازه اجرا داشته باشد، او هر شب در ردیف اول میزها خواهد نشست تا تضمین‌کننده‌ی اعتبار کلوب باشد. این حرکت هوشمندانه و انسانی مرلین، راه را برای ورود بسیاری از هنرمندان رنگین‌پوست به صحنه‌های رسمی گشود. او تنها بازیگر قراردادی استودیو نبود؛ مرلین سودای آزادی داشت. زمانی که در اوج محبوبیت قرار داشت، قرارداد خود را با استودیوی قدرتمند 20th Century Fox به چالش کشید تا دستمزد برابر و حق انتخاب فیلم‌نامه را به‌دست آورد. تأسیس کمپانی Marilyn Monroe Productions در سال ۱۹۵۴، گامی انقلابی در هالیوود بود چرا که او یکی از نخستین زنان تاریخ سینما بود که توانست در نقش تهیه‌کننده، کنترل حرفه‌ای خود را به‌دست گیرد. در لایه‌های زیرین اعتمادبه‌نفس ظاهری‌اش، هراسی عمیق از فراموش‌شدن و ناپایداری نهفته بود. او از بیماری روانی ارثی در خانواده‌اش آگاه بود و همواره در بیم آن می‌زیست که این سایه بر سر او نیز فرود آید. این اضطراب وجودی، در کنار کمال‌گرایی بیمارگونه در صحنه‌های فیلم‌برداری، او را به هنرمندی بدل کرده بود که گاه برای ادای یک جمله‌ی ساده ده‌ها برداشت تکرار می‌کرد، نه از روی ناتوانی بلکه از سر وسواسی که برای لمس حقیقت آن نقش داشت. مرلین مونرو تنها نماد زیبایی نبود؛ او نمادی از تقابل من درونی با تصویر بیرونی بود. مرگ زودهنگام او در سال ۱۹۶۲، پایان یک رؤیا نبود، بلکه آغاز اسطوره‌ای بود که هنوز هم در تالارهای هنر و سینما طنین‌انداز است. او زنی بود که علی‌رغم تمام تلخی‌ها، عطشی سیری‌ناپذیر برای درک معنای عشق و آزادی داشت؛ جست‌وجویی که در نهایت او را به فراتر از کلیشه‌های زمانه‌ی خویش پرتاب کرد و نامش را در تاریخ هنر، نه به عنوان یک عروسک خیمه‌شب‌بازی، بلکه به عنوان زنی پیشرو و شوریده، حک نمود.