𝗙𝗥𝗘𝗔𝗞𝗦

از هر اکیپ، همیشه یک نفر برات باقی میمونه و بیشتر هواتو داره.

از اینکه ببینم مردم به روال عادی زندگی برگشتن لرزه به تنم میافته. و روز به روز از زنده بودنم، از خودم، از دیدن مردم عادی، و شنیدن صدای خنده مردم توی خیابونا متنفر میشم.

“برگشتن به روال عادی”. عبارتی که شاید این روزها زیاد می‌بینیم. طفره نمی‌روم. برگشتن به روال عادی زندگی، دیگر از عهده‌ی ما خارج است. ما نمی‌توانیم مثل قبل در خیابان راه برویم. نمی‌توانیم مثل قبل بخندیم. نمی‌توانیم از دیدن فوتبال لذت ببریم یا برای تیم فوتبال‌مان (مثلا تیم فوتبالِ ما) آرزوی موفقیت کنیم. نمی‌توانیم قهرمان ملی داشته باشیم. قهرمان‌های ما زیر خروارها خاک آرمیده‌اند. نمی‌توانیم سینما یا کافه برویم بدون فکرِ این‌که شاید الان من این‌جا نبودم و او بود. نمی‌توانیم ۲۰۷ مشکی ببینیم و بغض نکنیم. نمی‌توانیم پروانه‌ی بنفش ببینیم و بغض نکنیم. نمی‌توانیم دریا ببینیم و بغض نکنیم. ملینا هنوز دریا ندیده بود. ما دیگر نمی‌توانیم بغض نکنیم. ما دیگر نمی‌توانیم نترسیم. از نفس‌کشیدن‌مان، از فردای‌مان، از فقر، از نیروی انتظامی، از پرونده، از تماس، از بازداشت، از همه‌چیز. نمی‌توانیم مثل قبل برقصیم وقتی مادری بر گورِ فرزندش رقصیده. ما دیگر نمی‌توانیم بگوییم چه باد بیاید چه برف چه بوران به آرزوهای‌مان می‌رسیم. چون مانی صفرپور نرسید. ما دیگر نمی‌توانیم به “روال عادی” برگردیم. مفهومِ “بقا” با “روال عادی” متفاوت است. ما دیگر نمی‌توانیم مثل قبل زندگی کنیم. ما دیگر مثل قبل زنده نیستیم. ما دیگر زنده نیستیم. مفهومِ “نفس کشیدن” با “زنده بودن” متفاوت است. ما بازمانده‌ی حادثه‌ای هستیم که ما را هم کشت. همه‌ی ما را کشت. همه‌ی ما مرده‌ایم. ما تیر ۱۳۷۸ مرده‌ایم. ما خرداد ۱۳۸۸ مرده‌ایم. ما آبان ۱۳۹۸ مرده‌ایم. ما شهریور ۱۴۰۱ مرده‌ایم. ما دی ۱۴۰۴ مرده‌ایم. ما دی ۱۴۰۴ مرده‌ایم. ما دی ۱۴۰۴ مرده‌ایم. ما دی ۱۴۰۴ مرده‌ایم. ما دی ۱۴۰۴ مرده‌ایم. ما بارها مرده‌ایم. ما را بارها کشته‌اند. اما هنوز هم ایستاده‌ایم. بدون امید، بدون آرزو، بدون لبخند، با اشک، با بغض، زخمی، ترسیده، درحال سوگواری، درحال خون‌ریزی؛ اما شجاع. ما هنوز ادامه داریم.

هیچ فریادی در جنگ بلند تر از سکوت بازماندگان نیست!

نهالی که در قلب خاک سپردیم، جوانه میزند و به قامت رعنای آنان رشد میکند.

گر عشق به دل عاقل رسد، مجنون شود ماننده مرغ سرکنده، حیرون و پریشون میشود ظاهرا منکر شود،لیکن گریبان گیر شود

تازه فهمیدم که وطن فقط خاک نیست، "هم‌وطن" است.

بچه در قنداق،ملا در وطن هردو میرینند اما این کجا و آن کجا