اغما؛

یذره دوازدهمی باشید که تا آخرسال دووم بیارید من نگرانم البته به خودتون مربوطه😭😂

از همون پنجره ای ک صداتون میاد میندازنتون بیرون🙏

البته زیاد پیش نمیاد شاید شلوع بازیاتون بی صداست؟ 🤷‍♀️🤡

یوقتا صداتون میاد تو حیاط من میرینم تو خودم 🤡

کاش فقط من بودم.

جدیدا شبا زود میرم تو تختم، انگار آمادم تا دیگه بیدار نشم. خیلی حال میده.

ولی بهرحال آسیب زده. مهم نیست چقدر.

چون وقتی ضررشو رسونده جلوشو بگیری بازم ضرره رو بهت زده و تا ابد گردنتو گرفته.

اصلا خوددار نیستم واقعا که

امروز حتی دوازدهمامون هم حالمو فهمیده بودن متاسفانه

نمیگم خداروشکر که نیستیا ولی خوب شد که نیستی تا منو تو این وضعیت ببینی.

من از خودِ "بودن" خستم.

Yesterday 🤏🛐

نه تنها معده، قلبم هم وارد بازی شده و اگر بمیرم واقعا تقصیر توعه.

شاید سکوت من آرامش نبود؛ آخرین ایستگاهِ فرسودگی بود. نمی‌دانم نامش چه بود؛ دلبستگی، دل‌شکستگی، عشق یا نفرت؛ شاید همه‌ی این‌ها در من، هم‌ زمان مُردند. فقط می‌دانم احساسی که برای من یک جهان بود، برای تو حتی به اندازه‌ی یک لحظه درنگ هم ارزش نداشت. من برای تو همیشه همان نوری بودم که در تاریکی به یادش می‌افتادی؛ و تو برای من، تمام روشناییِ خانه‌ای بودی که سال‌ها در آن زندگی کردم. من تو را در تمامِ انتخاب‌هایم برگزیدم، بی‌آنکه بفهمم خودم مدت‌هاست در هیچ‌کدام از انتخاب‌های تو جایی ندارم. تو نبودنم را زمانی حس کردی که دیگر چیزی از آن آدمِ همیشه‌ منتظر باقی نمانده بود. و من، نه از سرِ بی‌عشقی، بلکه از سنگینیِ دوست داشتن که دیگر تابِ یک‌ طرفه ماندن نداشت، آرام‌ آرام از تو و از تمامِ «ما»یی که هرگز واقعاً وجود نداشت، عبور کردم.