درباره‌ اَلی

- خیابان عباس کیارستمی عزیزم/ طِهران/ ۱۴۰۴

به نظرم ادم ماراتن میدو‌عه، ایلتس۸ میگیره، کنکور قبول میشه، ماشین میخره، دیور میگیره، گوشیشو عوض میکنه و… تا صبح استوری بزاره باهاش فلکس کنه اصلا پزشو بده دوتا چیزو تو بلندگو داد نزنه رابطه خوب و خانواده‌ی خوب چون ادما میتونن برن درس بخونن کنکور قبول شن، کار کنن چرت و پرت بخرن و… ولی این چیزها نه با تلاش به دست میاد نه دست خود ادمه، ادما گناه دارن دلشون میسوزه فکر میکنن تقصیر اوناست که به اندازه کافی خوب نیستن، تقصیر هیچکس نیست.

باید گاهی کنار بایستیم و این زندگی درهم را نگاه کنیم؛ جایی که کمتر مجال درنگ داریم؛ جایی اگر هم از غافله بیل گیتس‌ها و اندروتیت‌ها جا بمانیم باز همچنان به اندازه کافی مشغولات هست که نگذارد از دور به زندگی یک انسان متمدن قرن ۲۱ نگاه کنیم و بفهمیم هیچ کجایش با عقل و منطق و فلسفه زندگی سازگار نیست. باید زندگی را بسپاریم دست راه سازی ایران، هر ۱۰۰ متر یک سرعتگیر نصب کنند تا فرصتی باشد جهت عمیق شدن. [یک ظهر غم‌انگیز لای به لای افکار پوسیده سردبیر انجمن ادبی]

🎥قدم‌زدن در نوفل‌لوشاتو؛ خیابانی که تهرانِ قدیم و امروز را به هم وصل می‌کند 🔹اگر اهل پیاده‌روی شهری، کافه‌گردی و دیدن ریشه‌های معماری و فرهنگ تهران هستید، خیابان نوفل‌لوشاتو یکی از بهترین مسیرهاست. #تهرانگردی #اخبار_تهران در فضای مجازی👇 @akhbartehran

بی سوادی محض، ندونستن تاریخ از منبع درستش، اصیل انگاری متوهمانه، سبب ایجاد سرطان همچیزدانی و پیروی کور کورانه از شبه هنر و شبه علم شده چیزی که شاید هیچوقت در این ملت درست نخواهد شد. [وقتی خودم را نگریستم و نمونه بارز یک انسان نادان مسخ شده توسط مُد‌های علمی و هنری رو دیدم]

بهرام دبیری یه جا می‌گه: هنر، هرچه هیچ‌تر گفت یا هیچ نگفت؛ مابیشتر ازش فلسفه بافتیم و براش حرف‌های ناگفته ساختیم. و مثال آثار جکسون پولاک رو می‌زنه که اگر اشتباه نکنم سبکش کوبیسمه. و می‌گه کف و در و دیواره هر کارگاه رنگرزی رو اگر برش بزنی یک اثر از جکسون پولاکه. حالا یه همچین چیزی چه حرفی داره برای گفتن. جز این که دلار و تبلیغات پشتشه. [بله جانم هنر هم ادایی شده؛ همه هچی از جکسون پولار نمی‌فهمن ولی چون بگن ما خیلی هنرمندیم اول نگارگری ایرانی رو نقد می‌کنن بعد میرن زل می‌زنن به کارای جکسون پولاک و تفسیرش می‌کنن]

دیروز یه مستندی دیدم به نام سریعتر درمورد تاثیر ظروف یک بار مصرف خصوصا لیوان قهوه یک بار مصرف بود. ولی یه حقیقت عجیبی رو مطرح کرد که امروز در جهان مدام مشغول بودنم و مشغله داشتن هم بخشی از مُد و فشن زندگی آدم‌ها شده. یا مشغولن یا تظاهر می‌کنن که مشغولن چون بقیه میگن: واو چه لایف استایلی، چه انسان موفقی. و دقیقا رابطه معکوس پرمشغله بودن رو در جوامعی که شادن نشون داد مثل فنلاند و نروژ که جقدر تایم فراغت بیشتری دارن. [از اینکه صادقانه زندگی کردم خوشحالم یادم نمیاد سعی کرده باشم زندگیم رو طور دیگه‌ای نشون بدم]

زیر سر کدامشان بود؟ مسبب این همه غم و افسردگی که طاعون می‌شود و یک شب عالمی را گرفتار می‌کند جمعه بود یا شنبه؟! مردم سینه به سینه حکایتی از یک غروب می‌کنند، همه چیز از آن جا شروع شد. جایی که بشر به خود اجازه داده زندگیش را نگه‌دارد و به چشمان خورشید زل بزند... [حکمرانی غم‌ها زیر خاکستر اوراق سوخته انجمن ادبی]

کوتاه می‌گویم، خوشی به ما نمی‌آید...

فواصل بین میله‌های قفس کاریکاتور آزادی هستند. پرویز شاپور

I loved you in every way, and the first was silence. Mahmoud darvish

سلسله کرسی‌های آزاد اندیشی در دفتر دبیران جندالله

کاملش این بود:( می‌گن شمال، جنوب شده...