غُر و غیره.

امروز حتی کتاب‌خوندن و فیلم‌دیدن هم نجاتم نداد. جمعه چی بودی تو، کی بودی تو.

خاورمیانه احساس کرده به اندازه کافی بدبختی به مردمش روا نداشته، پس تصمیم گرفته که هوا رو گرم کنه.

گل موگه انقدر جادویی و ظریفه که احساس می‌کنم هرلحظه ممکنه از لای غنچه‌هاش یه پری بیاد بیرون.

نبضی که بود از رگ خواب آرمیده‌تر از شوق دست یار جهیدن گرفت باز

رگ.

بابانه ایز دِ بِست.

از شهید آوینی رسیدیم به ابتذالی مثل شمقدری. کاش بس.

بذار بغلت کنم و بهت بگم همه‌چی درست می‌شه.

حالا درسته که «گل می‌دهی، نو می‌شوی. من در بهارت نیستم.» ولی

کلاسم شروع شد، دفتر و دستکم رو چیدم رو میز، وسطش به فاطمه پیام دادم که حالش رو بپرسم و همزمان زیر کتری رو روشن کردم. الان صدای استاد رو بستم و دراز کشیدم رو تخت، قصد ندارم جواب فاطمه رو بدم و دلم نمی‌خوام چای بخورم. این فقط یک ربع از زندگیم بود.

🎥 Good will hunting

بزرگسالم ولی برای تصمیمات زندگیم به یه بزرگسال پرومکس نیاز دارم.

Status

غصه‌م شد.

نمی‌دونم تلقی شما از پیروزی و تعریفتون از یک کشور موفق چیه، ولی تا زمانی این انزجار بین مردم و حاکمیت و این شکاف عمیق [شما بخون درّه] بین اقشار مختلف مردم وجود داره، من این کشور رو شکست خورده می‌بینم. واقعیت جامعه چیزی به جز ویدئوهای گوگولایز شده‌ی شمقدری و امثالهمه. چیزی که هر عقل سلیمِ شستشو داده نشده‌ای می‌تونه ببینه اینه که این کشور با وجود این جامعه‌ی هفتاد و دو ملتی که به جز عده‌ای قلیل، به نفرت پراکنی علیه همدیگه مشغولن هیچگاه پیروز نخواهد بود حتی اگه اسرائیل و آمریکا رو از روی نقشه حذف کنه و ترامپ و نتانیاهو رو به بردگی بگیره. حیف این مردم نازنین که اینطور تیکه پاره شدن واقعا.

بعد از جنگ با چوب‌دستم انجیرهای تازه را برای تو خواهم چید با تو خواهم ماند با تو خواهم خواند و تو را در بُهت آفتابی‌ات خواهم بوسید اگر ابرها بگذارند..

انگار یک قرن از زمانی که نگران امیر و شیرین بودیم می‌گذره.

ببخشید میشه ادامه‌ی جنگ رو موکول کنید به پاییز و هوای سرد؟

کم‌خوری عصبی اگه اجازه بده ما یه لقمه نون بخوریم که نَمیریم عالی می‌شه. (موشک خوردن رو ترجیح می‌دم.)