Charlie Brown 🤎

وقتی از آدمی که آزارت داده دفاع می‌کنی ذهن برای تحمل درد، گاهی به‌جای خشم، سمت توجیه می‌رود. می‌گوید «قصدی نداشت»، «شرایطش سخت بود»، «خودش هم زخم داشت»، «من هم بی‌تقصیر نبودم». همه‌ی این‌ها ممکن است بخشی از واقعیت باشند، اما اگر باعث شوند رنج خودت را نبینی، تبدیل به مکانیزم دفاعی می‌شوند. فهمیدنِ او نباید به قیمتِ انکارِ زخمی که تو خورده‌ای تمام شود. @RavanTrapy | روانشناسی

که در جوابش فقط گفت مرسی .

من همیشه بهترین و خاص ترین آهنگ های پلی لیستم رو فرستادم واسه بی اعتنا ترین و سرد ترین آدم های زندگیم .

به هیچ چیز به اندازه دور شدن نیاز ندارم .

بی درنگ نویسی .

حس می کنم مویرگ ها و رگ های مغزم از افکاری که از دیشب باهاشون درگیرم باد کردن ، ورم کردن و بهم احساس درد رو منتقل می کنند . افکاری که حول محور یک کلمه می چرخن : قناعت ! خوشبختی کجا پیدا می شه ؟ توی قانع بودن یا بلند پرواز تر بودن ؟ این که به هر جایی رسیدی بگی نه هنوز یک جای بهتر دیگه هم هست ... از دیشب با خودم به یک رابطه متفاوتی رسیدم یک ارتباط با معنی جدید انگار برای اولین گفتم بشین کنارم بیا باهم فکر کنیم با هم صحبت کنیم با هم تماشا کنیم !

چه خوب واقعا :)🪷

میدونی من نوشته های تورو میخونم حس می کنم زندگی رو خیلی با جزئیات قشنگ‌ترمیشه دید

نجات دهنده پیدا نمی شه ساخته می شه ریز به ریز باید ساخته بشه با دست بخصوص برای منی که غرقم ، اسیر و درمونده .

به نجات دهنده فکر می کنم !

به نجات دهنده فکر می کنم .

خوابم می اومد ولی خواستم بیدار بمونم و فکر کنم . شاید فکر بازی فرانسه مانع شد این که چرا ما از دست ترس هامون نمی تونیم قسر در بریم ؟ چرا دنیا جوری می چینه که این طرف میز ما باشیم و اون طرف میز ترس هامون ؟ یک شام بخوریم و بعد با خودمون بگیم : درسته گذشت ولی اگر جوری دیگه ای می گذشت بهتر بود . بهتر من چرا رد صلاحیت می خوره این روزا ؟ این روزا یعنی از کی ؟ یعنی ۲۰ سال . آره به این ها فکر می کنم و با خودم می گم کاش انرژیم رو به جای مقابله با ترس هام برای چیز هایی که حالم رو خوب می کردن صرف می کردم مثل سفر مثل رفتن مثل یک اتفاق شاید واقعا یک اتفاق جدید .

تو را به این خاطر می‌بخشم که کامل نیستی. تو هم ناقصی، درست مثل من. همه انسان‌ها ناقص‌اند. وقتی جوان‌تر بودم، آرزو می‌کردم هر کس دیگری باشم جز خودم. اما حالا می‌دانم که باید با خودم کنار بیایم و خودم را بپذیرم؛ با تمام نقص‌ها و کاستی‌هایم. ‌| دیالوگ انیمیشن مری و مکس |

موهام خوب نشد ناراحتم .

آدرین رو تاب می دم یک چشمم به خط کتابه تا گمش نکنم و یک چشمم به پلک های نازک آدرین درخت گلابی گلی ترقی رو می خونم تو حافظه م‌می گردم و این داستان رو تو فیلم درخت گلابی همایون ارشادی و گلشیفته فراهانی که خیلی کم سن سال بود می بینم . صدای ماشین های سنگین تو خیابون که برای آسفالت اومدن شاید امروز به سختی بشه از خونه رفت بیرون چون به زمین چنگ انداختن ... مامان مثل چند روز پیش درگیر یک معمای حل نشده اس که ظرف های کریستال رو کجا بچینه - لیوان ها رو می‌برم پایین نه نه این جوری سرویسشون ناقص می شه نظر تو چیه ؟ + نظر من ؟ نظر من روی قلم آقاجان داستانه یک نویسنده از شهر دور شده تا بتونه کتاب بنویسه جمله بسازه و تصویر های اسیر شده ذهنش رو آزاد کنه روی برگه ؛ چه قدر نیاز دارم . آدرین خواب نمی ره ولی گریه هم‌نمی کنه تابش می دم همین جور فکر می کنم داره جلوی یک کلمه توی دفتر یادداشت ذهنش معنی می نویسه ؛ تیتر زده ، امن بودن : وقتی صدای پرخاشگر ماشین سنگین ها از پنجره بالای سرم می اومد یا وقتی ظرف های کریستالی که به همدیگه می خوردن و ترد بودنشون رو هشدار می دادن کوثر با کتابش گهواره م رو تاب می داد تا گریه نکنم و نترسم نترسیدم از هیچ صدایی و گریه هم نکردم فقط نگاش کردم اون کتاب می خوند و من لابه لای موج هر تابی که می خوردم سعی می کردم‌پیداش کنم تا نگاه کردن رو از جایی قطع شده بود ادامه بدم .