•آسـیمه•

اونا تو بله‌ست منبرهای سیاسی رو اونجا می‌رم

‌ دز سیاسی تلگرام کم شده https://t.me/Asimeh_graphy/8977

خیلی جنوبه اینجا

شیراز خیلی گرماش بدتره وای من عادت ندارم واقعا

اونقدر هوا جهنمیه که آدم هرلحظه از زن مسلمان شاغل بودنش پشیمون می‌شه.

دیدید نوشتم آخوندی در روپوش سفید؟ یکی از علت‌هاش تمایل زیاد به بالا رفتنه الان هم اینجا بالا می‌رم هم کانال بله موفقیت بزرگیه برای یک شِبه‌آخوند.

پیادهٔ غمگین بودن خیلی سخت‌تره

حداقل اگه ماشین داشتم برام قابل تحمل تر بود

عجب وضعیت دوست‌نداشتنی‌ایه این دوسال هیچوقت انقدر گیر نکرده بودم تو زندگی

این روزا خیلی غمگینم خیلی زیاد خیلی زیاد در وضعیت «نمی‌دونم»ام. نمی‌دونم آینده چی میشه نمی‌دونم خودم باید چکار کنم با زندگیم نمی‌دونم پلن خدا چیه نمی‌دونم اشتباه کردم یا نه نمی‌دونم درستش چیه نمی‌دونم قراره چی بشه نمی‌دونم...

پیج کاری نخواهم زد هیچوقت خدا خودش برای ما مریض بفرسته من آدم تبلیغات و استوری و این مسخره‌بازی‌ها نیستم

نه تنها جالب نیست که جزئیات زندگی آدمو فامیل و آشنا بدونن بله حتی پیج کاری رو هم دوست ندارم

اینستا آشغاله آشغال چیه آخه این فضای مسخره‌ش بیشتر از ده ساله دلیت اکانت کردم، اون موقع‌ها هیچکس اینستا نداشت تازه فضاش هم انقدر سمی نبود.

این قضیه گریه‌کردن و زیارت رفتن، مناجات خوندن و... رو خیلی‌ها صرفا در همون بعد ظاهری خلاصه می‌کنن. در واقع تصور می‌کنن که خب هی اشک بریزی یا سالی یکی دوبار زیارت بری یه دستی هم به ضریح بکشی فایده‌ش چیه؟ ولی مسئله ذات گریه‌کردن یا زیارت رفتن و مناجات خوندن نیست، نکته اینجاست: «یادآوری» ما خیلی زود درگیر روزمرگی می‌شیم، تو روزمرگی‌هامون اصول و قواعد زندگیِ درست رو واقعا فراموش می‌کنیم. مثلا؟ چند روزه که شما داری یک کتابی با محوریت اخلاق می‌خونی، اون روزهای مطالعه کاملا متاثر از فضای کتاب هستی و قاعدتاً اون نکات اخلاقی که خوندی تاثیر می‌ذاره روی شیوه رفتارت با اطرافیان. ولی کتاب تموم می‌شه می‌بندی می‌ذاریش کنار و می‌گذره، دیگه بعد از یک ماه باز نزول می‌کنی و روزمرگی باعث می‌شه دیگه اون اهمیت یک ماه قبل رو برای نکات اخلاقی که تازه یاد گرفتی قائل نباشی. بنابراین ما آدمها احتیاج داریم یه وقتایی دوباره برگردیم به خودمون، دوباره یک سری چیزها رو برای خودمون یادآوری کنیم، و این یادآوری تو مسائل پیچیده زندگی احتیاج به یک بستر و قالبی داره. این مناسبت‌ها یا مناجات و مرسم‌ها و روضه‌ها و اشک‌ها یکی از این قالب‌هایی هستن که شرایطی رو ایجاد می‌کنن ما به خودمون برگردیم، خودمون رو بیشتر کنکاش کنیم و یه جورایی رفرش‌شده به زندگی برگردیم. اگر در خلال روزمرگی‌ها، خودمون رو، هدف متعالی و نهایی‌مون رو، روز جزاء و... رو فراموش کردیم باز یک یادآوری‌ای برامون بشه برگردیم و ادامه بدیم.

تو خواب هم دارم مریض معاینه میکنم ،ام آر ای میبینم و تمرین میدم حتی خیلی دقیق تر از بیداری ،دیگه کم کم باید به شیفت شب فکر کنم،لااقل یه درآمدی هم باشه انقدر فسفر سوزوندم😒😂

واقعا حس می‌کنم برای امتحان داشتن پیر شدم دیگه بسه دیگه هی امتحان امتحان