امپراتوری اتریش-مجارستان

می‌دانم، مشکل این سیاره من هستم؛ فقط نمی‌فهمم این سیاره از سرم زیادی است یا این سیاره لیاقت من را ندارد.

پاتو از خونه می‌ذاری بیرون حس می‌کنی تو بمبئی یا کراچی داری قدم می‌زنی اینقدر که همه کاملا رندوم رفتن خودشونو تیره کردن.

اوضاع بکامه؟ نه عزیز، بگامه.

هالووین خودمو شبیه عموهام می‌کنم که بابام یکم بهم پول بده.

اینکه آمریکا هم به شهرونداش میگه از خاورمیانه فرار کنید هم بامزه‌ست واقعا؛ چون شخصاً رئیس‌جمهور جایی بودم و شهروندام می‌رفتن خاورمیانه دیگه گردنشون نمی‌گرفتم.

سگ بریند به این زندگی کثافت و گرما.

یه وقتایی حتی آهنگ نجاتت نمیده فقط باید بری یه کنج خونه و به سقف خیره بشی.

نکه زندگیم خیلی جشنواره‌ست روزی سه مرتبه هم یادم میاد مامانم داره پیر میشه.

اینقدر زشت شدم فیس ای‌دی گوشیم نمی‌شناسم

لیمو بعد از دوست دخترم بهترین چیز دنیاست.

جنگِ خونم کم شده؛ مغز و بدنم رسماً به جنگ عادت کردن این چند شب که خبری نبود مدام حالم بد بود، حالت تهوع داشتم، سردرد داشتم، قلب درد داشتم و هزاران درد دیگه. لطفاً جنگ را برگردانید.

شیطان برای گول زدن انسان‌ها ترک‌ها رو آفرید.

بی‌ناموس شل دست نده؛ مگه نون نخوردی؟

پشت هر نظر من، ساعت‌ها تفکر، تنهایی، فنجان فنجان قهوه تلخ و اندکی شکر، تاریکی مطلق، خودخوری و تحلیل از زوایای مختلف خوابیده است.

درود به ملت شریف ایران.

تمام شد ده‌ها نفر دیگه هم عزادار عزیزانشون شدن.

مقدار أهمیت دنیا رو می‌بینید؟ فقط کافی بود یک نفر توی غزه کنار غذاش لیمو ترش نداشته باشه تا جلسه فوری تو سازمان ملل برگزار بشه و کشور ۱۰ میلیونی با پرچم آبی-سفید رو محکوم کنن و هزار هزار علیه‌اش تحریم اعمال کنن.

داربست‌هارو وسط شهر می‌بینید؟ دنیا، دنیای زوره. با سانتیمانتالیسم بازی و «دادگاه عدالت ❤» به جایی نمی‌رسید. اگر ذره‌ای میهن دوستی و شرافت در شما وجود داره، دنبال انتقام هستید؛ نه به راه راست هدایت کردن یک مشت بدبختِ ایدئولوژی زده.