Silencia

دنیا او را ویران کرده بود؛ گرچه بعضی جا هم تسلیم ظلم دنیا میشد اما هنوزم تلاش میکرد دنیا خود را بسازد.

#instrumental

شاید بهشت و جهنم جایی بعد از مرگ نباشند. شاید هر دو همین‌جا، درون ما ساخته شوند. کسی که بعد از عبور از هزار لایه‌ی تاریک، بعد از فروپاشی و دوباره ساخته شدن، بالاخره توانسته با خودش به صلح برسد در واقع به بهشت رسیده. و کسی که هنوز هر روز با خودش می‌جنگد، حتی اگر جهان بیرون آرام باشد، هنوز در جهنم خودش گیر کرده. شاید بهشت، جایی نیست که بعد از مرگ می‌رویم؛ شاید لحظه‌ای‌ست که دیگر از بودن با خودمان فرار نمی‌کنیم.

#PostRcok #Ambinet

داستان سرایی گیتار رو بشنوید....

#PostRcok #Instrumental

کلمات هیچ وقت توان بیان و درک احساسات من رو نداشت اما پست راک ..... پست راک همیشه چیزی رو میده که میخوام

#PostRcok #Atmospheric

شاید اگر دیوارهای وجودشان می‌توانستند حرف بزنند، سکوتشان دیگر این‌قدر آرام به نظر نمی‌رسید. 🖤

اسم آهنگ، If These Walls Could Speak، را می‌شود از دو زاویه دید. دیوارها (Walls) می‌توانند اشاره به یک مکان خاص داشته باشند؛ مکانی که بخشی از هویتت در آن شکل گرفته، جایی که دردهایت در آن خوابیده‌اند و دیوارهایش شاهد چیزهایی بوده‌اند که شاید هیچ‌وقت نتوانستی درباره‌شان حرف بزنی. اما یک نگاه عمیق تر هم وجود داره, شاید آن اتاق، وجود تو باشد و دیوارها، ظاهر تو. بعضی آدم‌ها از دردهایشان چیزی نمی‌گویند، اما چیزی در چهره، سکوت یا رفتارشان فریاد می‌زند که به کمک نیاز دارند.

تاریخ درباره‌ی پیروزی‌ها و نابودی‌ها ای می‌نویسند که قربانیان آن‌ها فقط می‌خواستند یک نفر را از دوست داشته باشند .

او دیگر نمی‌دانست با این پوچی چه کند؛ با چه چیزی این خلأ را پر کند. هزار راه پیش روی او بود, آن‌ها را یکی‌یکی امتحان می‌کرد، حتی به قیمت آسیب دیدن؛ اما هیچ‌کدام خلأ را پر نمی‌کردند. شاید اصلاً چیزی وجود نداشت که بتواند این پوچی را از بین ببرد. شاید او همین‌طور ساخته شده بود یا شاید مسئله این نبود که کدام راه را انتخاب کند شاید این‌بار، به‌جای رفتن در یکی از آن هزار جاده، باید سفری را به درون خودش آغاز می‌کرد.

This is how to love you is Rigid and stiff White and grey, in a daze I will always need Bleeding on, bleeding on I will always need Dust and bones, cold as stone I will always love Black and blue, black and blue I will always love you

Artist: Archive Song: Black And Blue Album: Restriction Released: 2015 Genre: #AlternativeRock #ElectronicRock Country: England 🇬🇧

پذیرفتن اینکه بخشی از ما همیشه زیر خاک می‌ماند؛ نه برای اینکه ما را زندانی کند، بلکه برای اینکه ما را نگه دارد.

ما دوست داریم از گذشته عبور کنیم، از درد جدا شویم و فقط نسخه‌ی «رشدکرده» خودمان را نگه داریم. دوست داریم از ناخودآگاه خودمون که تمامی درد ها و تروماهای کودکی اونجا هستن فرار کنیم. اما شاید رشد واقعی یعنی حذف نکردنِ ریشه‌ها. یه درختو تصور کنید. یه درخت میتونه بدون اینکه ریشه داشته باشه, رشد کنه به کمال برسه؟ کارل یونگ میگه : تا وقتی ناخودآگاه را آگاه نکنی، آن زندگی تو را هدایت خواهد کرد و تو اسمش را سرنوشت می‌گذاری.

I tried to leave you, I don't deny I closed the book on us, at least a hundred times. I'd wake up every morning by your side. The years go by, you lose your pride. The baby's crying, so you do not go outside, And all your work it's right before your eyes. Goodnight, my darling, I hope you're satisfied, The bed is kind of narrow, but my arms are open wide. And here's a man still working for your smile.

عنوان این قطعه، C17H27NO2، یک اسم شاعرانه نیست؛ یک فرمول شیمیایی‌ست. ترکیبی که داخل داروهای ضد افسردگی پیدا میشه . انتخاب این اسم، خودش حرف می‌زنه. انگار آرتیست نمی‌خواد فقط درباره‌ی افسردگی بگه می‌خواد بپرسه ما وقتی به تاریکی می‌رسیم، با اون چی کار می‌کنیم؟ آیا واقعاً با رنج‌مان روبه‌رو می‌شیم، یا فقط دنبال چیزی می‌گردیم که موقتاً صداشو کم کنه؟ قرص، الکل، مواد، خواب، فرار، بی‌حسی… شکل‌ها فرق می‌کنند، اما سؤال یکی‌ست:

اگر درد را خاموش کنیم، آیا واقعاً درمان شده‌ایم؟ یا فقط دیگر صدای فروپاشی‌مان را نمی‌شنویم؟

تغییر واقعی از بیرون شروع نمیشه؛ لحظه ای شروع میشه که از تاریکیِ وجودت دیگه فرار نکنی.

کار وطنی 🖤🔥

#dialogue #PostRock

گوش ندید, حسش کنید.

#PostBlackMetal #PostRock