𝕋𝕣𝕦𝕤𝕥 𝕨𝕙𝕠
Kanalga Telegram’da o‘tish
210
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
Ma'lumot yo'q7 kun
+330 kun
Postlar arxiv
210
آدم به خودش میاد میبینه چقدر صبوری کرده، چقدر تحمل کرده، چقدر دندون رو جیگر گذاشته و دم نزده، چقدر جاهایی که باید حرف میزده، سکوت کرده و جاهایی که باید میرفته، مونده.
210
از یجایی غمگین نمینویسی، با هیچکس راجع به غمت صحبت نمیکنی، خیلی بیشتر میخندی، به خودت میرسی و مشغول پیشرفتت میشی، دقیقا همونجا از همیشه پر درد تری.
210
یکی از قشنگ ترین متن هایی که امروز خوندم این بود که میگفت:
"ما کسی رو به دست نمیاریم که کنترلش کنیم، محدودش کنیم و یا عذابش بدیم.
ما انتخاب میکنیم پر پرواز چه کسی باشیم تا کنار هم رشد کنیم، بزرگ بشیم و بالا بریم.
اسم رنج و عذاب دادن به هم رو عشق نذارید.
دوست داشتن واقعی در توانمند کردن همدیگه و ایجاد احساس امنیت و آرامش تعریف میشه."
210
نامه ای به همتون:
خودت باش و بدون قرار نیست جواب همه رو بدی،
قرار نیست همه رو خوشحال کنی،
قرار نیست همه ازت راضی باشن،
قرار نیست همه دوستت داشته باشن،
قرار نیست به چشم همه زیبا و خواستنی بیای.
قرار نیست هرجا دعوتی بری و یا هرکاری رو انجام بدی صرفاً چون همه انجامش میدن و فکر میکنن باحاله.
خودت باش و بدون اینجوری خیلی قشنگ تری.
210
من كم نذاشتم؛
تو زندگي شخصيم؛
تو رفاقتم؛
تو رابطه احساسي ام؛
تو خانواده ام؛
من هميشه همه تلاشم و كردم که بهترین باشم برای دوستام، خانوادم، کسی که دوسش داشتم و حتی یه غریبه که ازم کمک خواسته و همیشه وجدانم راحته.
پس اگه جایی کسی رو رها کردم یا رفتارم باهاش عوض شده نتیجه کارای خودشه من از خوبی که در حق هر کسی کردم پشیمون نیستم و با یه لبخند رها کردم و رفتم.
به نظرم این اسمش سادگی نیست، چون اگر قدرمو ندوستن خودشون ضرر کردن و من ذاتِ خوبه خودمو تغییر نمیدم.
210
از اون آدمایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم.
دیگه نه توان آدمهای بلاتکلیف رو دارم، نه رفاقت های یکی دو روزه، نه هر نوع رابطهی انسانی نصفه و نیمه…
نداشتن خیلی از چیزا بهتر از نصفه و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدمها.
210
آدم باید یکیو داشته باشه که خودشو بخاطرش جمع و جور کنه، یه کاراییو انجام نده، یه اخلاقایی رو ترک کنه، انگیزه برای پیشرفت پیدا کنه، خودشو دوست داشته باشه و به زندگی جدیتر نگاه کنه.
210
بعضی روزهام هیچ اتفاقی نیوفتاده ولی دلت میخواد غمگین باشی، دلت میخواد کمتر حرف بزنی، بیشتر خیره بشی، کمتر بیرون بری، بیشتر تنهایی وقت بگذرونی، تا خود صبح رو یه موسیقی غمگین قفلی بزنی و به رفتن کسی که شاید هیچوقت تو زندگیت نبوده فکر کنی و ریز ریز اشک بریزی، بعضی روزها انگار آدم وظیفه خودش میدونه تموم غم دنیا رو به دوش بکشه.
