Much ado about nothing

But at the very least I'm aware of my excuses and don't feed them to myself as reality.

Excuses, excuses, excuses.

یکم بامزه‌س که مثلا ۳-۴ قرن پیش مردم اینطور بودن که نه ببین کتاب خوبه اما سبک رمان بده و الان اینجوری‌ن که نه ببین کتاب خوبه ولی کتابی که توی تیک‌تاک معروف میشه بده انگار که آدم‌ها هیچوقت عوض نمیشن

این آدمی که الان هستم هم اصلا جالب نیست ولی اون دیگه خیلی بده.

اگر تا آخر این هفته باشگاه باز نشه آدمی میشم که اصلا دوستش ندارم.

Guys please don't come for me but reading physical copies is such an inconvenience. What do you mean I can't highlight something I relate to the very moment I read it? I can't keep reading during dorm's lights out? I can't reread all my annotations in one place? I can't scroll down the lines and I constantly lose track of the sentences I'm reading?

از بین تمام هم‌کلاسی‌هایم پسرهای گی را بیشتر دوست دارم.

Let those goddamn figs rot if chasing them is rotting your body and soul.

How have I enjoyed the anthropocene so far? It's awful! I feel that I am not evolved for this.

میخواستم یک لیست بلندبالا بنویسم از کارهایی که التماس میکنم آدم‌ها در خوابگاه انجام ندن ولی متاسفانه فکر کنم که هرکدوم از هم‌اتاقی‌های دیگه‌م هم برای خوشون از این لیست‌ها دارن که احتمالا من تمام مواردش رو انجام میدم و خوب نیست که دیگ به دیگ بگه روت سیاه.

یکبار نشد ما با یک چیزی استراگل نکنیم.

I woke up this morning hating almost every. single.thing around me (except my morning coffee and morning essay ofc) but now my mission is convincing this queen to keep experimenting with substack and life! (Also maybe stop myself from jumping out the window or saying sth I might regret. )

Y’all have no idea how much I love experimenting on Substack. ❤️

تازه داشتم به رک بودنش عادت میکردم که کتابه تموم شد.

هی میخوام هایلایت‌هام رو براتون بفرستم میترسم کنسلم کنید.