مردی نشسته در ایوان؛

در روز روشن و در مقابل دیگران آسیب می‌زنیم.

به صورت یک‌دیگر زل می‌زنیم و آسیب می‌زنیم.

به چشمان یک‌دیگر می‌نگریم و آسیب می‌زنیم.

حتی به مدل‌های مختلف به یک‌دیگر آسیب می‌زنیم.

مدت‌ها قبل وقتی در امتداد خیابان سی‌متره - هرات قدم می‌زدم، به این فکر کردم که ما به شیوه‌های متفاوت بی‌رحمیم.

چرا دست از قضاوت بر نمی‌داریم؟ چرا همین‌که حس کنیم سرگرمی دیگری نداریم، به دیگران می‌تازیم؟ بله، ما هیچ‌گاه به دیگری فکر نمی‌کنیم. حتی دریغ از یک‌بار.

وحشت‌ناک است.

ساعت ۹ شب رفتم اینستاگرام تا کمی از خستگی‌های روز کم شود، وقتی از اینستاگرام بیرون شدم ساعت ۱۲ و چند دقیقه شده بود.

شاعر: نزارقبانی خواننده: کاظم_الساهر

«ما باید بخندیم و گریه کنیم. عشق بورزیم، کار کنیم، لذّت ببریم و رنج بکشیم. با نوسانی بسیار در تمام طول حیات. به گمان من، انسان همین است.» - گستاو فلوبر

از قول من به پرنده‌ها و بادبادک‌هایی که در آسمان کابل، هرات، مزار، قندهار... پرواز می‌کنند، بگویید از قول من به کودکانی که در کوچه‌های بغداد، بصره، الانبار.... بازی می‌کنند، بگویید از قول من به مادرانی که در نوار غزه برای خرید نان به خیابان می‌روند، بگویید از قول من به تمام مردم خاورمیانه که در خیابان‌های تهران، دمشق، بیروت... قدم می‌زنند، بگویید هر چه سریع‌تر در نزدیک‌ترین پناهگاه، پناه بگیرند آن‌ها نزدیک‌ترین هدف‌ها برای موشک‌هایی هستند که از هر دو سو، شلیک می‌شوند. حافظ موسوی/ شعرهای خاورمیانه

فیروز، زنی که بیروت را آواز خواند.