‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

می‌گردی، بین فلسفه می‌گردی، لا به لای ادبیات می‌گردی، درون سینما می‌گردی، میان موسیقی می‌گردی، بلکه فیلسوفی تو را یافته باشد؛ ادیبی تو را نوشته باشد؛ فیلم‌سازی تو را ساخته باشد و موسیقی دانی تو را نواخته باشد؛ آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است. می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود.

می‌خوام بدونی من می‌مونم. وقتی بالایی، وقتی پایینی، وقتی خسته‌ای، وقتی دورت شلوغه، وقتی حالت بده، وقتی رو ابرایی، وقتی تنهایی؛ وقتی طرد شدی، من می‌مونم. رفیق نیمه‌راهت نمی‌شم، هستم کنارت، هرچیم که شد ما باهم درستش می‌کنیم.

هر وقت نمی‌دونستی کجا بری.. بیا بغلم. جفتمون خسته‌ایم و‌ زانوهامون زخمیه. زندگی هم این راندو برد. اما عیب نداره؛ به جاش ما همو داریم. تو برای من یه دلیلی برای دو دقیقه بیشتر زنده موندن. پس بیا بغلم. شاید من شونه‌هایی شدم برای اینکه سرتو بذاری و با خیال راحت اشک بریزی و بدونی که من پیشتم. تو هر شرایطی هواتو دارم و بهت گوش می‌دم. بدون اینکه قضاوت بشی!

و من؛ یک ناوگان عظیم از بلاتکلیفیِ شناور در دریایِ غم.

فعلا می‌سازم..چه‌ می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از داخلش خوشبختی درآورد؟! همین است که هست.