Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪⁬⁪⁪⁬⁪‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

Kanalga Telegram’da o‘tish

طرد شدن پایان نبود؛ آغازِ تاریک‌ترین فصلش بود. http://t.me/HidenChat_Bot?start=7623907387

Ko'proq ko'rsatish

Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan

429

Obunachilar

-324 soatlar

+137 kun

-1330 kun

Post ko'rishlar

~ 6524 soatlar

~ 7948 soatlar

8.86%

Muloqot nisbati

~ 30

Kuniga postlar

Ads index

Postlar arxiv

429

بعضی چشم‌ها فقط نگاه نمی‌کنند، آدم را با خودشان می‌برند؛ درست مثل اقیانوسی که نمی‌فهمی کِی در عمقش غرق شده‌ای.

429

دیوانگیِ شیرینی‌ست که عشق را آن‌قدر جدی گرفته که دیگر مرزی میان جنون و دوست داشتن برایش باقی نمانده است.

429

شبیه دختری‌ست پشت دوربین که نیمی از چهره‌اش را به دنیا نشان می‌دهد و نیمه‌ی دیگرش را برای خودش نگه می‌دارد.

429

مجموعه‌ای از فکرهای ناتمام است که مثل آویزهای قدیمی در گوشه‌ی ذهن مانده‌اند و هرکدام با کوچک‌ترین خاطره دوباره تکان می‌خورند.

429

بندری‌ست خاموش در انتهای یک روز ابری، جایی که کشتی‌ها می‌روند اما بخشی از آدم‌ها همیشه کنار همان اسکله به جا می‌مانند.

429

شبیه خاطره‌ای‌ست که در سیاهیِ یک عکس قدیمی جا مانده و هرچه بیشتر به آن خیره شوی، بیشتر دلت برای چیزی که دیگر نیست تنگ می‌شود.

429

زمزمه‌ای از سمت ماه است، صدایی که فقط در عمیق‌ترین شب‌ها شنیده می‌شود؛ وقتی جهان ساکت است و دل دیگر چیزی برای پنهان کردن ندارد.

429

زنی‌ست جا مانده از عصری که عشق را با نامه می‌نوشتند و دلتنگی را پشت پرده‌های سنگین و سکوت‌های طولانی پنهان می‌کردند.

429

روحی‌ست آرام و کم‌صدا که دردهایش را فریاد نمی‌زند، فقط آهسته‌تر از همیشه نفس می‌کشد تا کسی متوجه ترک‌هایش نشود.

429

قصه‌ی آدم‌هایی‌ست که میان ایستگاه‌ها و رفتن‌ها، حرف‌هایی را برای یکدیگر نوشته‌اند که شاید هیچ‌وقت به مقصد نرسند.

429

سبزیِ خاموشی‌ست که در میان زمستان هم ایستاده می‌ماند، انگار بعضی ریشه‌ها برای شکستن ساخته نشده‌اند.

429

شبیه افسانه‌ای‌ست برخاسته از دلِ مه و جنگل، جایی میان جادو و تاریکی که هر قدمش آدم را بیشتر در خودش فرو می‌برد.

429

شبی‌ست آرام زیر سقفِ ستاره‌ها، جایی که آدم می‌تواند تمام حرف‌های نگفته‌اش را به آسمان بسپارد و سبک‌تر به خواب برود.

429

صدایی‌ست که رفته، اما هنوز در گوشه‌های خاطره می‌پیچد؛ نه آن‌قدر نزدیک که لمسش کنی، نه آن‌قدر دور که فراموشش کنی.

429

ستاره‌ای‌ست که برای دیده‌شدن نمی‌درخشد، بلکه در گوشه‌ای از آسمانِ خودش می‌سوزد و رازِ نورش را برای کسی فاش نمی‌کند.

429

پوسته‌ای‌ست دورِ آدمی که آن‌قدر به سکوت پناه برده تا دیگر هیچ‌کس نفهمد پشت این دیوار، چه قلبِ شلوغی زندگی می‌کند.

429

آتشی‌ست که در سکوت می‌سوزد و پشت آن ظاهر آرام، چیزی را پنهان کرده که اگر شعله بکشد، دیگر چیزی از تاریکی باقی نمی‌گذارد.

429

جایی‌ست که تاریکی را به آزمایش می‌گذارند و از دلِ سکوت، چیزی می‌سازند که حتی مرگ هم جرئتِ نام بردنش را ندارد.

TED

429

جایی برای تمام حرف‌هایی‌ست که هنوز آن‌قدر بی‌نقص نشده‌اند که گفته شوند، اما آن‌قدر واقعی‌اند که نمی‌شود ننوشتشان.

429

عشق از جایی آغاز می‌شود که دو نفر تصمیم می‌گیرند به‌جای منتظر ماندن برای معجزه، خودشان اولین قدمِ آن باشند.