⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪⁬⁪⁪⁬⁪‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

Kanalga Telegram’da o‘tish

طرد شدن پایان نبود؛ آغازِ تاریک‌ترین فصلش بود.

Ko'proq ko'rsatish

Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan

323

Obunachilar

+124 soatlar

-57 kunlar

+330 kunlar

102

Post ko'rishlar

~ 8224 soatlar

~ 12748 soatlar

31.38%

Muloqot nisbati

~ 12

Kuniga postlar

Ads index

beta

Postlar arxiv

323

لبخندی از سمت تاریکی؛ البته از آن تاریکی‌هایی که ترسناک نیستند، هرچند زیادی زیباست برای کسی که یک‌بار جهنم را خانه‌ی خودش دانسته.

323

بال‌هایش را برای فرار نساخته، برای آن ساخته که هر بار زمین خواست نگهش دارد، آسمان را به یادش بیاورند.

323

شبیه گرمای دستی‌ست دور یک فنجان قهوه در شبی سرد، جایی که یک لبخند می‌تواند تمام خستگیِ جهان را برای چند دقیقه فراموش کند.

323

فرزندِ شب‌هایی‌ست که ماه را به جای خورشید انتخاب کرده‌اند و با تاریکی‌شان کنار آمده‌اند.

323

پشت آن آبیِ ساده، ذهنی‌ست که انگار چند قدم جلوتر از همه‌ی دنیا ایستاده.

323

بعضی آدم‌ها نمی‌مانند، اما ردِ بودنشان مثل غبارِ نور روی دیوارِ خاطره، سال‌ها بعد هم پیداست.

323

آن‌قدر در خودش ریشه دوانده که جهان هرچه دورتر شود، باز هم پناهش همان جایی‌ست که هیچ‌کس جز خودش راهش را بلد نیست..

323

St.

323

⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪ㅤ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

323

⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪ㅤ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

323

عطرِ گل‌هایی‌ست که در دست‌های کسی مانده‌اند و زیبایی‌شان درست از همان‌جایی شروع می‌شود که می‌فهمی قرار نیست برای همیشه بمانند.

323

Somewhere between chance and fate, where everyone who enters places something on the table; some put down money, some their pride, and some their entire heart.

323

حرفی‌ست که میان الفبای جهان گم شده، اما هنوز وقتی بر زبان می‌آید، چیزی از جنسِ خاطره و دلتنگی در خودش دارد.

323

مثل دستی‌ست که هنوز گرمای لمسِ کسی را به خاطر دارد، حتی اگر صاحب آن دست مدت‌هاست از قابِ زندگی‌اش رفته باشد.

323

معمایی‌ست با صورتی آرام و داستانی پشت چشم‌ها که هرچه بیشتر نگاهش کنی، کمتر مطمئن می‌شوی واقعا شناخته‌ای‌اش.

323

تکه‌ای از شب است که میان ستاره‌ها جا مانده و آن‌قدر به آسمان نزدیک شده که دیگر زمین برایش کوچک به نظر می‌رسد.

323

نگاهی‌ست بلندتر از شلوغیِ اطرافش، آرام و بی‌دغدغه، انگار جهان را از جایی دورتر و زیباتر تماشا می‌کند.

323

انگار زندگی را نه با تقویم، که با لحظه‌هایی اندازه می‌گیرد که میان عددها گم شده‌اند و هیچ ساعتی توان پس‌گرفتنشان را ندارد.

323

شبیه دختری‌ست که لبخندش بوی خطر می‌دهد و چشم‌هایش می‌گویند برای دوست‌داشتنش باید اول از دیوانگی‌اش نترسید.

323

شیرینیِ آبی‌ست که زیر نورِ سردِ شب شکفته و انگار لطافتش را برای جهانی نگه داشته که بلد نیست با ظرافت رفتار کند.