‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

تو فیلم . The Conjuring.

یه تیکه بود که روح دختره تسخیر شده بود و داشت با آخرین توان و ارادش فریاد می‌زد : + اون نمی‌ذاره! اون نمی‌ذاره! تمام وجودش دیگه به کس دیگه‌ای تعلق داشت و تو آخرین ثانیه‌های من بودنش فقط می‌خواست اینو به بقیه بفهمونه که کسی هست نمی‌ذاره که خودش باشه. الان حس همون دختره توی فیلمو دارم. تموم وجودم با غم و اندوه پر شده و مغزم دست یه overthinker دیوونه افتاده. هر لبخندی که می‌خوام بزنم و هر کاری که می‌خوام بکنم و نمی‌شه...می‌خوام فریاد بزنم: - اون نمی‌ذاره! اون اجازه نمی‌ده!

ده دقیقه دیگه 555 تموم می‌شه.

دنیا اونقدری مهربون نیست که به حرف ضعیفا اهمیت بده!

بگو تو این شهر؛ باید دنبال چه فردایی بگردم؟!