᯽حُب᯽

میدونید دلتنگی چیه؟

همچنین بیا بریم دوست عزیز بیا🚶🏻‍♀

هرجا فرار کردی منو هم ببر…

کاش میشد فرار کرد

خستم خسته...

منو نجات بده از این ادما بیامنو ببر پیش خودت:)))

‏هرکی منو میبینه میگه چه پرانرژی،چقد موفق،چه خوش ذوق ولی میدونی واقعیت چیه ؟ واقعیت اینه من غرق استرسم ولی نشون نمیدم... کوچیک ترین موضوعات باعث می‌شه ساعت ها فکر کنم و اعصابم خورد شه... احساس سختی و فشار، ناراحتی، بی‌حوصلگی، اورثینک، و بی اعتمادی داره منو میخوره... ‏من با يه نخ خيلى نازک به اين دنيا وصلم و در عین حال تلاش می‌كنم كه اين نخ نازک بريده نشه تا فقط بتونم شرایطمو عادی نشون بدم... بهتر بگم من تو ظاهر رو پاهام وایسادم،گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم... اما حقیقت اینه که خستم... می‌خوام فرار کنم.... می‌خوام برم گم و گور بشم...

هر بار خواستم با یکی حرف بزنم و بگم خوب نیستم، به خودم اومدم دیدم دارم به حرفاش گوش میدم و آرومش میکنم!

مزاحم شو، روزت رو تعریف کن، غر بزن صدتا پیام بده، من واقعا زندگیت رو دوست دارم و همینطور نوتیفیکیشن‌هات رو...

:))))

- در آخرین نامه‌اش نوشت : تو را فراموش نمیکنم . . اما این که چقدر دوستت داشتم را فراموش میکنم . و از همان چشمی تو را میبینم که بقیه آدم‌ها میبینند :))!

امشب برای بار سوم از خواب پریدم.... کی قراره این وضعیت تمام بشه؟ کی؟

هزار تا حرفِ قشنگ بلدم بزنم كه دست يه نفرو از باتلاق بگيره بكشه بيرون اما خودم تو همون باتلاق در حال غرق شدنم. هزار راه بلدم كه حال كسي رو خوب كنه اما حال ِ خودم انگار سر جاش نيست. انگار تو هر جمعي ميتونم با همه بجوشم اما تنهاي تنهاي تنها باشم. انگار غريق نجاتي م كه تو دريا غرق ميشه. اينا ترسناكه. اينا زورم نرسيدنه. مشكل من دنيا و اتفاقات مزخرفش نيستن، مشكل من خودمم كه زورم به خودم نميرسه. اعتمادي كه از خودم به بقيه نشون دادم، خودم به خودم ندارم. انگار همه جوابا رو بلدم اما همه رو غلط مينويسم. انگار كه آدرس درست رو ميدونم اما از كوچه اشتباه ميرم. به بن بست ميرم. ميرم كه ته خيابون گريه م بگيره، شاكي باشم. انگار همه چشمه ها براي خودم خشكيده و راهي براي رفع اين تشنگي نميشناسم. انگار اتفاق ِ خوبي ميتونم باشم، اما نه براي خودم، نه براي زندگي خودم....!!

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز جوان ز حادثه ای پیر می‌شود گاهی:))

:)))

هر جور نگاه کنی، آدم‌ها هرقدر هم وفادار باشند، در نهایت روزی می‌رسد که دیگر نباشند. نه از بی‌وفایی، نه از کم شدن محبت، از قانون ساده‌ی بودن و نبودن. زندگی قرارداد دائمی با هیچ‌کس نمی‌بندد. آدم‌ها می‌آیند، مدتی کنارمان نفس می‌کشند، خاطره می‌سازند، و بعد یا فاصله می‌شوند، یا زمان آن‌ها را از ما می‌گیرد. شاید تلخ باشد، اما حقیقت همین است، هیچ حضوری همیشگی نیست. برای همین است که باید قدر الان را دانست. باید حرف‌ها را نگه نداشت، باید دوست داشتن را به فردا نسپرد. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که هیچ تضمینی برای ماندن ندارد، پس چرا احساس‌هایمان را به تعویق بیندازیم؟ وفاداری زیباست، اما ابدی بودن سهم هیچ‌کس نیست. شاید هنر زندگی همین باشد، تا وقتی کنار هم هستیم، کم نگذاریم. چون روزی می‌رسد که فقط خاطره‌ها می‌مانند و حسرت نگفته‌ها.

برای:https://t.me/hob2223

«يَا مَنْ كُلُّ هارِبٍ إِلَيْهِ يَلْتَجِئُ.» ای آنکه هر گریزانی به او پناه می‌جوید.

ماندنی اگر نیستید خاطره سازی هم نکنید... لطفا دین و دنیای کسی هم نشوید! اصلا این جمله "ما به درد هم نمیخوریم را" نگذارید برای آخر کار هر کجای رابطه که متوجه این موضوع شدید دست به کار شوید! اصولا، مناظره را برای همین وقت ها گذاشته اند یک نشست دو نفره تشکیل دهید و دلایلتان را به چالش بکشید اگر قانع شدید که هیچ... و اگر نشدید رفتنی شوید ، از دل و دنیایش بیرون بروید باور کنید این اسمش خیانت نیست این احترام است به او ، به احساسش... شما رفتنی با منطق را به ماندنی با تردید ترجیح داده اید... و یادتان نرود اینطور رفتن ها این مدل کنارکشیدن ها... نشانه ضعف نیست برعکس آدم های قوی همیشه با خودشان روراست هستند !!