᯽حُب᯽

انسان ها دو دسته اند:بعضی از آنها را هر چقدر که بیشتر می شناسی بزرگتر می شوند. و بعضی ها را هر چقدر که بیشتر می شناسی، حقیرتر.

دوست داشتن کافی نیست، باید چگونه دوست داشتن را بلد بود

در لحظه زندگی کن ولی به هیچ لحظه ای دل نبند.

کسی که تو را دوست دارد، از تو عبور نمی‌کند...

اگه من بهت نیاز داشته باشم و تو اون‌جا نباشی، من یاد می‌گیرم دیگه بهت نیاز نداشته باشم. راستش، قولِ بودنتو خیلی به دلم داده بودم. راستش هر وقت اوضاع بد می‌شد، توی دلم می‌گفتم عیبی نداره هر چی بشه، من اونو دارم. اون هست.هست تا آرومم کنه، تا خونم باشه، تا پناه ببرم بهش، تا خستگی‌هامو با بغل‌کردنش رفع کنم. نمی‌دونی جای نبودنت چقدر می‌سوزه، چقدر برام غیرقابل هضمه. یه زخم تازه رو تصور کن، وقتی پانسمانشو از روش برمی‌داری؛ پر از خون،عمیق،دردناک. شب‌ها دقیقاً همین‌طوره. میام،دور از چشم همه، یواشکی پانسمانو برمی‌دارم، به زخمم نگاه می‌کنم ولی با فخر،آخه از توئه. بعدش از خودم ناامید می‌شم؛ از اینکه نمی‌تونم فکرتو پس بزنم، از اینکه نمی‌تونم فراموشت کنم.

گفتی آیا در توانت هست از من بگذری گفتم آری میتوانم، بشنو و باور مکن

‏بعضی از ما اون‌قدر عادت کرده‌‌ایم همه‌چیز رو به تنهایی تحمل کنیم که کمک خواستن برامون معادلِ تحقیر، وابستگی یا بی‌ارزشی شده. ‏در حالی که توانایی گفتنِ ⇦ الان به کمک نیاز دارم، به عزت‌نفس، امنیت روانی و بلوغ بیشتری نیاز داره، تا تظاهر به بی‌نیازی مطلق.

_

آدم های قوی از سیاره ی دیگری نیامده اند آن ها هم مشکلاتِ خودشان را دارند، هم محدودیت های معمولی و حتی غیر معمولی... تفاوت اینجاست؛ آن ها پذیرفته اند از پسِ هر مشکلی بر می آیند آن ها خودشان را باور کرده اند از مشکلات و محدودیت ها، پله ساخته اند ، نه کوه آدم های قوی در کمالِ خودباوری؛ انتخاب کرده اند قوی باشند... قوی بودن، در "مغز" اتفاق می افتد ، قوی بودن همت می خواهد.

فریاد مرا گرچه سرانجام شنیدی ، ای دوست! به داد دل من دیر رسیدی . . از یاد بِبَر قصه‌‌ی ما را، هم از امروز ؛ درباره‌ی ما هرچه شنیدی، نشنیدی! آرام بگیر ای دل و کم گریه کن، ای چشم! انگار نفهمیدی و انگار ندیدی . . ای نِی! چه کشیدی مگر از خلق، که هر دم ما آه کشیدیم، تو فریاد کشیدی! گیرم که به دریا نرسیدی، چه غم ای رود ؛ خوش باش که یک چند در این راه دویدی...

دَر رُمانی بیست جلدی، شَرح دادَم مُختَصَر داستانِ یک شَب از شَب‌هایِ هِجرانِ تُو را!✨️

رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم شرط انصاف نباشد که نیایی و مداوا نکنی:)!

_

به قلم گفتم از این حالِ پریشان بنویس! گفت ما واژه ندیدیم به ویرانیِ تو . . .!

مشکلات خودش رو تنهایی به دوش می‌کشید... 🏔️ برای دردِ بقیه راه‌حل داشت، 🩹 آرومشون می‌کرد، کمکشون می‌کرد از سختی‌ها رد بشن. اما وقتی نوبت به خودش می‌رسید، انگار هیچ جوابی نداشت. از بیرون مثل یه کوه محکم و استوار بود، ولی از درون... مثل یه آتشفشان خاموش که هر لحظه آماده‌ی فوران بود. 🌋 عجیبه... چطور میشه روی همه‌چیز و همه‌کس مسلط باشی، جز روی خودت؟