𝙈𝙊𝙕𝙕𝘼𝙁𝙄𝘼𝙏𝙊

آن همه کتاب، آن همه کلمه، آن همه فکر، آن همه خوشبختی!

کیت قهرمان داستان نبود، اما برای من از همه واقعی‌تر بود. هر بار که می‌خواندمش، برمی‌گشتم به خودی که تمام زندگیش را صرف اثبات ارزشش کرد؛ خودی که فکر می‌کرد دوست داشته شدن، پاداشِ تحمل و زخم خوردنه. من کیت رو نخوندم، توی تاریک‌ترین گوشه‌های ذهنم زندگی‌اش کردم؛ جایی که هنوز نسخه‌ای از من نفس می‌کشه که نمی‌دونه بدون تلاش برای پذیرفته شدن، کیه.