POV

قیافه گرفتن پرده میخواد که تو نداری.

من خیلی ادم one love for life ای هستم ولی خب متاسفانه بد نسلیه…!

‏کینه‌ای نیستم ولی حرفای آدمایی رو که دوستشون دارم تا چند سال تو ذهنم می‌مونه.

من از اونی که دلداریش میدادم غمگین تر بودم.

‏همه چیو می‌فهمم و این فهمیدن داره منو می‌کُشه.

گریه کردن تو خیابون، سطح بالایی از درد و غمه.

نمیدونم چقدر دیگه باید بگذره تا برام عادی شه...

تو ذوقمو کور نکردی، حیفش کردی.

هیچکسی منو با تیکه های شکستم دوس نداشت.

چون بیرون سرده برنگرد به خونه‌ای که آتیش گرفته.

اشتباهی که دوباره تکرار بشه دیگه اشتباه نیست.

کسی که بارها رنجت داده تغییر نمی‌کنه، این تویی که باید تصمیم بگیری رنجت رو تکرار نکنی.

راستش دلم واسش خیلی تنگ شده و اینو دارم از خودم هم پنهون میکنم.

هوای تهران وایب اخرالزمان رو میده‌‌.

در نهایت شب که برمیگردی خونه میفهمی بازیگر خوبی هستی و نقشت رو خوب بازی کردی و کسی نفهمید که چقدر غمگینی.

وقتی انقدر بد ذوقت کور شده که تا میای با ذوق حرف بزنی انگار یچیزی جلوت رو میگیره.

میدونم که گاهی میگذره ولی ردش میمونه.

رید تو خنده ی روی لبم. ‌