POV

آقا تعارف که نداریم کص ننه یه بنده خداهایی.

‏بابا تقصیر خودمونه قلبمونو به کسی میدیم که اصلا قلب لازم نداره ، عقل لازم داره.

یه روز میفهمی من بین این کصکشا چقدر نگاهم بهت فرق داشت..

ایکاش به قلبم طلوع میکردی تا آتش چشمانت بر هر کسی جز من خاموش میشد!

حتی وقتی تو محل غریب شدم مفبر هیچکدوم رفیقام نبودن

دیگه ترس از دست دادنو، از دست دادم.

غم هایی که چشم ها رو خیس نمیکنند؛ زود تر به استخوان میرسند.

دیگه اینطوری شدم که از نظر بقیه مغرور و عصبی هستم، اما از نظر خودم به یه بغل نیاز دارم که توش بمیرم.

من معتاد فضای مجازی نیستم فقط هیچ تفریحی تو دنیای واقعی ندارم!

یه عده همون 57 فهمیدن یه عده با کشتار 66 فهمیدن یه عده بعد از 88 فهمیدن یه عده با کشتار 96 فهمیدن یه عده آبان 98 یه عده هم 1401 بقیه هم 1404 اونیکه تا الان نفهمیده نونش تو نفهمیدنه.

تو آرامش میان فاجعه بودی.

یه جوری بهت پیله کردم، انگار که فقط باتو پروانه میشم.

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره.