تانگوی شیطان

هیچ‌کس بی‌گناه نیست؛ نه انسان، نه تاریخ، نه حتی رویاهایش. هیچ چیز هرگز به کمال مطلق نمی‌رسد. آنان که در صفحات تاریخ ماندگار شده‌اند نیز روزگاری چون ما، موجوداتی آکنده از خطا، غفلت و تمنیات شخصی بودند؛ نه اسطوره، بلکه انسان.

++++

به این دلیل برای من یادداشت های زیرزمینی یکی از پربار ترین کتابیه که خوندم، وقتی داری کتاب رو میخونی مثل اینکه که داری توی خلوت خودت بخشی از خودت رو نشوندی روبه روت داری شخصیت خودت رو نقد و برسی میکنی، داری با خودت حرف می‌زنی، بعضی از حرف هایی که حتی میترسی به خودت بگی، روبه رو شدن انسان با خودش ترسناکه، به چه دلیل، اینکه داری واقعیت های زندگیت رو خودت میکوبی به صورت خودت، اینجا رو همون جمله اگزوپری توی شازده کوچولو به ذهنم میاد، ادمیزاد بهترین قاضی خودشه.

+

+

به دور از هیاهوی ضرورت‌ها و مز‌احمت‌ها، در سکوت خویش به امیال فردی، مطالعه کتاب، تماشای فیلم و پرسه‌زدن در بی‌کرانگی تصاویر و روایت‌ها بسنده کنم و زیستن را به ساده‌ترین صورت ممکن تجربه کنم.

اگر همه‌چیز خیال باشد، اگر جهان رویایی ممتد باشد، و اگر تمامی این «اگر»ها حقیقت داشته باشند، ما در طلب چه معنايی در این وهم عظیم دست‌ و پا می‌زنیم؟ و حتی اگر هیچ‌یک از آن‌ها وهم نباشد و این جهان تماماً واقعی باشد، باز نیز دلیلی نمی‌یابم که در این پهنه بی‌کران هستی، یکدیگر را بدریم و بر زخم یکدیگر بیفزاییم.

کسانی که بیشتر به دنبال توجیه و به رخ کشیدن شخصیت خودشون هستند در واقع بیشتر پوچند و هیچ.

Mondays

فضای کتاب خیلی سنگینه پر از تنهایی اضطراب وسواس، مرگ و ازهم‌گسیختگی روانه چیزی که این کتاب رو برام خاص میکنه اینه که بیشتر از اینکه بخواد داستان تعریف کنه میخواد یک تجربه‌ی ذهنی بسازه مرز بین خواب، توهم، خاطره و واقعیت مدام جابه‌جا میشه..

00:00

نیازمندی ها

نباید به نظر مردم توجه کرد، نظر مردم به لعنت خدا هم نمی‌ارزد. ادمیزاد را قبل از اینکه درباره اش قضاوت کنی، بهتر است اول بشناسی. یک چیز را نمیفهمم، چطور ممکن است ادبیات کذب محض باشد، هر نوع انسانی پیدا می‌شود، از نوع زن و مردش هم فرقی نمیکند.