𝙀 𝙂 𝙊 !

ما تا دلتون بخواد عمد دیدیم؛اشتباه ندیدیم.

از یه جایی به بعد برخلاف خواسته‌ی قلبت ترجیح میدی با صلاح مغزت آدما رو تو همون قلبت نگه‌ داری نه تو زندگیت.

شايد بزرگسالی يعنى همين ؛ فرداى شبى كه مُردى پاشی و زندگی كنى

در نهایت قلب و روحم متعلق به پارتنرمه، اونه که میدونه چجوری نازمو بکشه، بلده توی عصبانیت آرومم کنه، توی بدترین دعواهامون احتراممو نگه میداره، از پسِ منه مودی و لوس برمیاد، صبوره، پیگیره، بلده چجوری خوشحالم کنه و متعهده.

حداقل خودم میدونم تاکسیکم، مثل بقیه ادای ادم خوبارو در نمیارم.

بدو آماده شو دیر شد دیگه،

بنازم اعدادو ارقام

‏من میدونم اون بیرون هزار نفر وجود دارن که میتونن با من درست رفتار کنن. ولی من میخواستم اون آدم تو باشی بی‌لیاقت.

دروغ چرا عزیزم؟ عشق می‌کنم می‌بینم داری بگا میری. بیشتر از اینم حقته.

قیافه مقداری از مسیره، بقیه مسیر، شعور، اخلاق و مغز طرفه!

کاش در پایان این بغض‌ها، خستگی‌ها، اندوه‌ها، چیزی باشد که ارزش این همه دوام آوردن را داشته باشد.

بچه بودم فکر میکردم بدترین تکلیف دنیا ریاضیه، تا اینکه بزرگ شدم و با بلاتکلیفی آشنا شدم.