مـاهـزاد؛
Kanalga Telegram’da o‘tish
نـه تمـامـاً نـور، نـه اسـیر تـاریکـی؛ چیـزی مـیان ایـن دو..
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
382
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
-77 kun
-5530 kun
Postlar arxiv
382
تو چه کردی با این دل دیوانه که حتی گذشته را به یاد نمی آورم؟
ذره ذره وجودم تشنهٔ لمس کردن بدنت و چشیدن لبهای نرمت است.
چه در این دنیا، چه در جهانی دیگر من تو را زندگی میکنم.
382
Repost from 𝘼 𝙡𝙞𝙩𝙩𝙡𝙚 𝙥𝙚𝙖𝙘𝙚
⚔ ایـن پـیام رو فـور ڪـنیـد ، فـولــدر بـزنـم 𝟫𝟢+ جـذب داشـتـه بـاشــیـد.
جـوین بـاش فـور ڪـن ڪـریـستـال.
382
-میشه دیگه اینکارو نکنی!
-چیکار؟
-همینکه یهو جلو اون همه آدم میای تو صورتم
-خب مگه چیه؟
-هیونگ چرا نمیخوای بفهمی که اگر بازم همینطوری بیای تو صورتم یه روزی میرسه که کل کمپانی رو به کتفم میگیرم و جلو همه لباتو میبوسم. چون تحمل اینکه اینطوری با این فاصله تو چشمام نگاه میکنی و من نمیتونم با لبای مورد علاقم بازی کنم خیلی سخته.
382
+4
کافه تقریباً خالی بود. بخار فنجان قهوه آرام بالا میرفت و پشت شیشه، باران بیعجله روی شهر مینشست. روی میز کنار پنجره، گلدانی کوچک قرار داشت که تنها یک شاخه لیلیوم در آن بود.
گلبرگهای سفیدش آنقدر بینقص بودند که انگار به این جهان تعلق نداشتند؛ انگار تکهای از سکوت را بریده و درون گلدان گذاشته باشند.
مرد نگاهش را از خیابان گرفت و به گل خیره شد. عجیب بود که بعضی چیزها بدون آنکه حرفی بزنند، آدم را به یاد کسی میاندازند. نه به خاطر شباهت، نه به خاطر خاطرهای مشخص؛ فقط چون حضورشان همان حس گمشده را در دل زنده میکند.
او جرعهای از قهوه نوشید. تلخی آرام آن روی زبانش نشست و گرمایش تا نوک انگشتانش دوید. بیرون، آدمها زیر چترهای رنگی از کنار هم میگذشتند و هیچکس نمیدانست در گوشهای از این کافه، دلتنگی در کنار یک گل سفید نشسته است.
لیلیوم بیحرکت بود، قهوه کمکم سرد میشد و زمان راه خودش را میرفت؛ اما بعضی انتظارها، حتی وقتی هیچ وعدهای برای آمدن وجود ندارد، باز هم در دل آدم ریشه میدوانند.
